1783

13 augustus 2020

Over dat uitgaan méér behelst dan aan de toog hangen, hectoliters pils wegsluizen en wachten tot je lever een echtscheiding aanvraagt.
Oscar Bouwhuis De School 3 januari 2016 - 28 juli 2020 in: De Groene Amsterdammer, 66

Iedereen zegt dat je zelf iets van je leven moet maken, maar volgens mij moet je simpelweg wachten en geluk hebben.
Maartje Wortel We vliegen in: De Gids 2020/3, 7

De onaangenaamste hit die er ooit is gemaakt, is volgens mij dan ook: You'll Never Walk Alone.
Daan Remmerts de Vries Het verdwijnen van de lege ruimte in: De Gids 2020/3, 4

Ik was er onafgebroken mee bezig, schrijvend en herschrijvend, schrappend en variërend, alsof aan een eindelijk gevonden juiste woordcombinatie het gevoel van wat ik eens beleefd had moest ontspringen, in plaat van omgekeerd.
Frida Vogels De harde kern, 689

Ik scheen me iets te willen herinneren, maar op de rand van herkenning tuimelde de herinnering terug.
Frida Vogels De harde kern, 674

Yet something inside continues to whisper to us.
David A. Cooper Silence, Simplicity & Solitude, 9

De ware dief is iemand die een misdaad begaat terwijl hij even goed gekleed is en even goed gevoed wordt als alle anderen.
Kenkō De kunst van het nietsdoen, 113

1782

9 augustus 2020

We hebben thuis een kamer met een dikke bruine deur, waarin mijn vader meestal wat gedichten zit te lezen. Ook als we bezoek hebben, zit hij daar. Soms maakt het me verdrietig dat hij zich, na een kort gesprek met gasten, die meestal vrienden of familie van mijn moeder zijn, excuseert en naar die kamer gaat. Maar sinds kort begrijp ik dat hij moe wordt van de mensen en zijn toevlucht in de kamer zoekt, in de boeken, in de bergen en in alles wat geen tong heeft. Het is alsof die dikke bruine deur twee werelden scheidt. Een wereld vol herhalende en saaie gesprekken, en een wereld vol stilte en verhalen.

Sholeh Rezazadeh Een stuk berg in: De Gids 2020/3, 17

1781

2 augustus 2020

Who can turn skies back and begin again?
Benjamin Britten Peter Grimes

Dat hij schoonheid kon ervaren zag hij als een troost. De schoonheid van muziek, welteverstaan. Een schrale troost soms, maar ... een troost.

Het is een vlucht, had zij gezegd. Muziek, het is een vlucht. Het had zijn ogen geopend. Hij was verliefd op haar geworden, een liefde die deuren kon openen voordat hij de laatste had bereikt. Maar ook zijn liefde was een vlucht.

Hij droomde van een man en een vrouw die een herfstwandeling maakten langs het strand. Ze vertelden elkaar verhalen, verhalen die werden overspoeld door het ruisen en bruisen van de zee.

Waarom, vroeg hij. Je keek om, antwoordde zij.

Ze kusten elkaar, lang en intens, totdat hij zijn ogen weer opende.

Ze zwaaiden nog.

Muziek roept beelden op, herinneringen uit de onderwereld van het geheugen. Ik moet ze onder ogen zien, steeds opnieuw. Is er troost zonder hoop?

1780

1 augustus 2020

Leven in een wereld waarin velen roepen dat je vooral jezelf moet zijn en wanneer je poogt jezelf te zijn – althans wanneer je probeert te voldoen aan de wens van anderen jezelf te zijn, want eigenlijk ben je van mening dat je altijd jezelf bent, ook als je niet jezelf bent, je kunt immers alleen maar op je eigen wijze niet jezelf zijn – dan loop je de kans dat het resultaat vervolgens weer wordt afgekeurd omdat je niet voldoet aan de moderne extraverte normen van wellevendheid. Wanneer ik mij dan onverhoopt eens extravert uit, dan word ik vervolgens aangesproken op mij niet-introverte gedrag. Jij bent introvert? Terug je hok in! Niets liever dan dat, dank u wel.