1785

31 augustus 2020

Maar wat ik nog wel weet is dat ik, de eerste keer dat ik Sontag las, of de eerste keer dat ik Hannah Arendt las, of Emily Dickinson, of Pascal, steeds van die snelle, subtiele en mogelijk microchemische momenten van extase ervoer – kleine, flakkerende lampjes ergens diep in het hersenweefsel – die sommige mensen krijgen wanneer ze eindelijk de woorden hebben gevonden voor een heel simpel maar tot dan toe onbeschrijflijk gevoel. Wanneer de woorden van een ander zo je bewustzijn binnendringen, veranderen ze in conceptuele lichtpuntjes. Al kan zelfs dan alles in duister gehuld blijven. Een lucifer die wordt afgestreken op een donkere gang, het brandende uiteinde van een sigaret die midden in de nacht in bed wordt gerookt, gloeiende kolen in een dovende haard: niets van dit al geeft van zichzelf voldoende licht om iets te onthullen. Datzelfde geldt voor andermans woorden. Maar dat beetje licht kan je soms bewust maken van de donkere, onbekende ruimte eromheen, van de enorme onwetendheid die alles omgeeft wat we menen te weten. En dat besef, en het vinden van een manier om je te verhouden tot de duisternis, is van grotere waarde dan alle feitenkennis die we ooit zouden kunnen vergaren.
Valeria Luiselli Archief van verloren kinderen, 81-82

1784 | marginalia (7)

20 augustus 2020

Mooi voor beeldhouwers die gedachte die aan Michelangelo wordt toegeschreven dat alleen het overtollige materiaal weggehaald behoeft te worden om het reeds aanwezige beeld in het marmer zichtbaar te maken, maar hoeveel tekst moet een schrijver weghalen om het verhaal tevoorschijn te laten komen?

* * *

Zouden introverte mensen niet eenvoudigweg graag een relatie aan willen gaan met een extraverte partner omdat deze dan een buffer naar de wereld kan zijn? En is het dan mogelijk dat het bij een introverte vrouw goed gaat, omdat van oudsher een bescheiden, introverte vrouw werd beschouwd als deugdzaam? Terwijl als de man introvert is, dat dit dan een probleem is, omdat van mannen wordt verwacht dat ze energiek en krachtig zijn, dat ze alles maar regelen en oplossen? Gelukkig is er in dit verband aan de oppervlakte veel veranderd, maar het zou me niet verbazen dat de vooroordelen op een dieper niveau nog steeds van invloed zijn.

* * *

De minister-president vindt dat we een samenleving met volwassenen zijn, maar waarom gedragen vele volwassenen zich dan niet zo? En maar liberaal hameren op onze eigen verantwoordelijkheid. Hoe kun je van een samenleving verwachten zich solidair te gedragen, als de minister-president zelf zich niet solidair gedraagd, zeker niet op internationaal niveau? Als iets me de afgelopen maanden eens te meer duidelijk geworden is, is dat vele volwassenen zich zeer verwend gedragen. Vrijheid! Je zou bijna gaan eisen dat mensen eerst een examen over vrijheid moeten afleggen voordat ze van vrijheid mogen genieten. Het besef dat je pas echt vrij kunt zijn als je je vrijheid kunt beperken, omdat jouw vrijheid niet ten koste mag gaan van de vrijheid van anderen! Als dat besef er niet is, dan kantelt vrijheid in onvrijheid!

* * *

En maar klagen en emmeren dat ze niet als vanzelfsprekend op een terrasje een biertje kunnen drinken! Dat er mensen zijn die het zitten op een terrasje met een biertje als een doel beschouwen! Onbegrijpelijk! Een beetje op een wankel stoeltje zitten aan een wankel tafeltje met een veel te duur drankje! En dan dat idiote bewierroken van een glas bier! Get a life!

* * *

We beseffen vaak de waarde van het moment pas als het een herinnering geworden is.

1783

13 augustus 2020

Over dat uitgaan méér behelst dan aan de toog hangen, hectoliters pils wegsluizen en wachten tot je lever een echtscheiding aanvraagt.
Oscar Bouwhuis De School 3 januari 2016 - 28 juli 2020 in: De Groene Amsterdammer, 66

Iedereen zegt dat je zelf iets van je leven moet maken, maar volgens mij moet je simpelweg wachten en geluk hebben.
Maartje Wortel We vliegen in: De Gids 2020/3, 7

De onaangenaamste hit die er ooit is gemaakt, is volgens mij dan ook: You'll Never Walk Alone.
Daan Remmerts de Vries Het verdwijnen van de lege ruimte in: De Gids 2020/3, 4

Ik was er onafgebroken mee bezig, schrijvend en herschrijvend, schrappend en variërend, alsof aan een eindelijk gevonden juiste woordcombinatie het gevoel van wat ik eens beleefd had moest ontspringen, in plaat van omgekeerd.
Frida Vogels De harde kern, 689

Ik scheen me iets te willen herinneren, maar op de rand van herkenning tuimelde de herinnering terug.
Frida Vogels De harde kern, 674

Yet something inside continues to whisper to us.
David A. Cooper Silence, Simplicity & Solitude, 9

De ware dief is iemand die een misdaad begaat terwijl hij even goed gekleed is en even goed gevoed wordt als alle anderen.
Kenkō De kunst van het nietsdoen, 113

1782

9 augustus 2020

We hebben thuis een kamer met een dikke bruine deur, waarin mijn vader meestal wat gedichten zit te lezen. Ook als we bezoek hebben, zit hij daar. Soms maakt het me verdrietig dat hij zich, na een kort gesprek met gasten, die meestal vrienden of familie van mijn moeder zijn, excuseert en naar die kamer gaat. Maar sinds kort begrijp ik dat hij moe wordt van de mensen en zijn toevlucht in de kamer zoekt, in de boeken, in de bergen en in alles wat geen tong heeft. Het is alsof die dikke bruine deur twee werelden scheidt. Een wereld vol herhalende en saaie gesprekken, en een wereld vol stilte en verhalen.

Sholeh Rezazadeh Een stuk berg in: De Gids 2020/3, 17

1781

2 augustus 2020

Who can turn skies back and begin again?
Benjamin Britten Peter Grimes

Dat hij schoonheid kon ervaren zag hij als een troost. De schoonheid van muziek, welteverstaan. Een schrale troost soms, maar ... een troost.

Het is een vlucht, had zij gezegd. Muziek, het is een vlucht. Het had zijn ogen geopend. Hij was verliefd op haar geworden, een liefde die deuren kon openen voordat hij de laatste had bereikt. Maar ook zijn liefde was een vlucht.

Hij droomde van een man en een vrouw die een herfstwandeling maakten langs het strand. Ze vertelden elkaar verhalen, verhalen die werden overspoeld door het ruisen en bruisen van de zee.

Waarom, vroeg hij. Je keek om, antwoordde zij.

Ze kusten elkaar, lang en intens, totdat hij zijn ogen weer opende.

Ze zwaaiden nog.

Muziek roept beelden op, herinneringen uit de onderwereld van het geheugen. Ik moet ze onder ogen zien, steeds opnieuw. Is er troost zonder hoop?

1780

1 augustus 2020

Leven in een wereld waarin velen roepen dat je vooral jezelf moet zijn en wanneer je poogt jezelf te zijn – althans wanneer je probeert te voldoen aan de wens van anderen jezelf te zijn, want eigenlijk ben je van mening dat je altijd jezelf bent, ook als je niet jezelf bent, je kunt immers alleen maar op je eigen wijze niet jezelf zijn – dan loop je de kans dat het resultaat vervolgens weer wordt afgekeurd omdat je niet voldoet aan de moderne extraverte normen van wellevendheid. Wanneer ik mij dan onverhoopt eens extravert uit, dan word ik vervolgens aangesproken op mij niet-introverte gedrag. Jij bent introvert? Terug je hok in! Niets liever dan dat, dank u wel.