De afgelopen week heb ik de serie over jazz-geschiedenis van Ken Burns bij de NPS gevolgd. Elke donderdagavond even de video programmeren en meestal op vrijdagavond kijken. Vooraf werd deze serie al erg aangeprijst. Toch was ik niet helemaal tevreden. Er werd wel erg lang stilgestaan bij de jaren '30 bij de Swingperiode. Armstrong, Ellington enz. werden wel erg de hemel in geprezen. Op een gegeven moment was ik erg toe aan de beboptijd, temeer omdat ik daar nog veel te ontdekken heb. En er valt veel te ontdekken! Helaas ging deze serie ineens met zevenmijlslaarzen door de jaren vijftig en zestig en niet te vergeten de jaren zeventig, tachtig en negentig. Alsof er in die tijd niets gebeurd was!

Eén zangeres die nog nieuw voor me was was Sarah Vaughan en ik was meteen getroffen. Wat een gemak, wat een bereik in haar stem, wat een klank en vooral: ze zingt loepzuiver. De wijze waarop zij meezingt met die bebopmusici is geweldig! Alsof het allemaal geen moeite kost. Afgelopen zaterdag meteen een cd geleend van de bibliotheek en het is nu alleen nog maar genieten.