Vorige week maandag was ik met mijn zoontje naar het B*plein in U. alwaar we elke maandag nu onze lunch naar binnen werken. Zijn school is nu te ver weg van huis om heen en weer te fietsen. Ik zag er een huis te koop staan en had meteen het gevoel dat dat het huis is wat we zoeken. Mijn vrouw en ik waren wel vaker aan het dromen over een ander huis, maar we maakten er nooit werk van. Ditmaal wel. Het ligt te ideaal voor ons. Om de hoek van de school van S. waar mijn vrouw ook werkt. En het voor het huis de oudste gemeentelijke speeltuin van U. Het buurtje past veel beter bij ons dan waar we nu wonen. Bovendien zal het daar voor S. veel makkelijker zijn om vriendjes te maken dan waar we nu zitten. Ik zocht het huis op op internet en we schrokken wel even van de prijs. Desalniettemin toch maar een afspraak gemaakt om het huis te bekijken.

Alhoewel het huis de nodige nadelen heeft, overheerst toch ons enthousiasme. Alsof het zo zou moeten zijn. Alsof het huis op ons gewacht heeft. We hebben noodgedwongen ineens haast, want er zijn meer kapers op de kust. Het blijkt een gewild wijkje. W. is meteen op maandagochtend bij de makelaar langs gegaan die ons de vorige keer ook zo goed geholpen heeft. Volgens hem is de vraagprijs belachelijk hoog. Nou ja, het is maar wat een gek ervoor geeft. Morgenmiddag ga ik met de makelaar kijken. Ik moet dan zo negatief mogelijk doen, want we moeten gaan onderbieden. Moeilijk zo'n taak als je eingenlijk heel enthousiast bent.

Het is alsof dit ons overkomt, maar we hebben het huis nog niet. Eigenlijk vind ik dit soort beslissingen vreselijk. In wat voor een financieel avontuur stort je je nu weer? Daarnaast begin je je eigen huis ineens met andere ogen te bekijken. We zijn niet ontevreden over ons huis, maar het zou in een andere wijk moeten liggen. Wat waren we jaren geleden ook blij met het huis. Het was precies wat we zochten. Enigszins ouderwets, met nog glas in lood enz. Nu, een paar jaar later, blijkt het ook wat klein. Of hebben we gewoon teveel zooi.

Mocht het nieuwe huis aan ons voorbijgaan, dan zullen we toch verder blijven zoeken. Ineens is de kogel door de kerk.