Gisteravond met mijn vrouw naar de film Etre et Avoir geweest. Een filmdocumentaire naar mijn hart gezien in een van de mooiste filmzalen van U. ('t Hoogt 1).

De documentaire ging over een schooltje op het Franse platteland. De school heeft maar een klas en een leraar. En wat voor een leraar! Dit soort leraren moet je tegenwoordig met een vergrootglas zoeken! We krijgen het dagelijkse leven op die school te zien door de seizoenen heen. Zo nu en dan wordt er een uitstapje gemaakt naar de thuissituatie van een leerling.

De persoonlijkheid van de leerkracht is fascinerend. Wat een oeverloos geduld en wat een subtiele humor.

Maar het mooiste aan de film vond ik de kracht van de eenvoud en het kalme tempo. Over het algemeen wordt de tijd genomen om iets te laten zien. Veel close-ups van kinderen die schijnbaar niets zeggen of doen, maar door de tijd die zo'n close up krijgt zie je dat er eigenlijk ontzettend veel gebeurd. Of een shot van een boom, een prachtige boom en je mag er even naar kijken. Zulke films mogen er van mij meer gemaakt worden. Films waarin de tijd genomen wordt. Films waarin niet geraced wordt om het publiek maar bezig te houden. Ik houd niet van films waar het nog alleen maar gaat om het effect en het script ondergeschikt is gemaakt aan special effects. Ik houd niet van films waarin je beroemde acteurs en actrices slechts rollen ziet spelen. Nee, dan zo'n simpel gegeven: je neemt een school ergens in de Auvergne en je gaat filmen, je maakt een portret van het dagelijks leven aldaar. Zo ogenschijnlijk simpel kan het zijn. Daar kan geen Hollywood met zijn miljoenen dollars tegen op.