Een paar opmerkelijke nieuwsberichten vanochtend in Trouw: het motief van Volkert van der G. en het dwingen van bijstandsmoeders om werk te zoeken.

Politiechef H. Doeland vraagt zich wat de werkelijke motieven waren van Volkert van der G. om Fortuyn te vermoorden. Doeland kan zich niet voorstellen dat het motief om de zwakkeren in de samenleving te beschermen het echte motief was. Hij gelooft hem niet. Waarom niet? Zou het niet meer mogelijk kunnen zijn dat iemand tegenwoordig idealistische motieven heeft om een moord te plegen. Waarom zou dat ongeloofwaardig zijn?

Idealisme mag geen reden tot moord zijn, maar waarom zouden mensen tegenwoordig geen idealen meer kunnen hebben? Ik ben juist blij met die enkelingen die nog geloven in een betere maatschappij, we hebben ze nodig. Ook al jagen deze mensen mogelijk illusies na, illusies hebben we nodig. We kunnen geen illusieloze werkelijkheid aan. Het probleem van Volkert zou dan kunnen zijn dat hij op een doorgeslagen wijze zijn idealen wilde verdedigen. Soms kan een tegenstander zo irriteren dat je hem 'wel zou kunnen vermoorden'. De meeste mensen hebben wel die zelfbeheersing om hier niet de daad bij het woord te voegen, Volkert van der G. had die zelfbeheersing helaas niet.

Doeland begrijpt ook niet waarom het Pieter Baan Centrum hem toerekeningsvatbaar heeft verklaard. Doeland interpreteert dit als het gezond verklaren van Volkert van der G. Nu weet ik niet zoveel van psychologie en psychiatrie, maar het toerekeningsvatbaar verklaren betekent volgens mij niet automatisch dat iemand psychisch gezond zou moeten zijn. Het bekenent naar mijn idee alleen maar dat Volkert bij zijn volle verstand was toen hij de schoten op Fortuyn lostte, maar dat wil vast niet zeggen dat Volkert niet overspannen geweest kan zijn. Volkert van der G. heeft welbewust aangestuurd op moord en dient daarvoor verantwoording af te leggen. Hij mag uitleggen als hij schulig wordt bevonden wat Fortuyn gedaan heeft wat een beëindiging van zijn leven rechtvaardigd. Als hij dat niet wenst te doen is dat ook zijn goed recht, maar maakt hem laf.

Bijstandsmoeders met kinderen onder de vijf jaar moeten verplicht worden te gaan werken.

Sinds we kinderen kunnen voorkomen door voorbehoedsmiddelen te gebruiken lijkt het hebben van kinderen wel iets wat je mensen mag aanrekenen. Je moet niet denken dat als je jonge kinderen hebt dat je dan aan werken ontkomt. Zo'n luxe schijnen we niet te kunnen accepteren in Nederland. We hebben het immers ook zo ontzettend slecht in Nederland. Nederland is toch een arm land? We moeten toch totaal in paniek raken nu het economisch wat minder gaat? Dus nu moet iedereen zijn steentje bijdragen, want als bijstandsmoeders niet werken komt het vast nooit meer goed met Nederland. Zou staatssecreetaris Rutte zelf kinderen hebben? Zou hij zo weinig empathisch vermogen hebben (een vermogen dat schaars lijkt te worden in dit land) om te begrijpen dat het bijstandsmoeders in grote problemen brengt.

Het is geen economische voorspoed wat ons rijkdom brengt. Elke liefhebbende ouder weet dat er geen grotere rijkdom is dan het hebben van een kind. In de eerste levensjaren van een kind wordt een basis geleged voor zijn toekomst. Ouderlijke verzorging is in deze fase onvervangbaar. Kinderen zouden recht op hun ouders moeten hebben in hun eerste jaren dat ze op deze godvergeten aardkloot rondlopen. Ik vind dat één van de twee ouders er gewoon moet kunnen zijn voor zijn/haar kind. Bijstandmoeders kunnen hun zorg niet met een partner delen en moeten eenvoudigweg vrijgesteld worden van werk totdat hun kinderen leerplichtig worden. Dat kost geld, maar dat moeten we er maar voor over hebben in dit belachelijke rijke land. Gezien de uitkering die bijstandmoeders krijgen zullen ze sowieso nog wel een dagtaak hebben om rond te komen.

Het aantal beschikbare banen daalt. Het aantal werklozen neemt toe. Verplicht de werklozen nog strenger om werk te vinden. Een zeer logische redenering, vindt u ook niet?!