Ik lees de laatste tijd De onvoltooide tuin. Het humanistische denken in Frankrijk van Tzvetan Todorov. Voor mij een weerbarstig boek. Misschien wel omdat het over Frankrijk gaat en ik pas perfect in de typische Nederlandse vooroordelen over dat land: mooi land, jammer dat er Fransen wonen. Alhoewel. Ze kunnen aardig films maken en ook er zijn goede schrijvers en denkers in dat land. Gelukkig kun je die buiten Frankrijk consumeren.

De uitdrukking De onvoltooide tuin komt – als ik me niet vergis – van Montaigne, een schrijver die al jaren op mijn lijstje staat. (Misschien is Montaigne wel een blogger avant la lettre.) Een prachtige metafoor voor de mens. Onkruid wieden, rozenstruikje daar, appelboom in de hoek, wat zonnebloemen, hoezeer je je eigen geest ook probeert te onderhouden, er is altijd wel een hoek waar nog gewerkt moet worden. Moet worden? Is juist het onvoltooide niet het mooie aan de mens? Zijn juist de zwakheden soms ook niet de sterkste kanten van een persoon. Ik moet er niet aan denken: een strak geometrische persoonlijkheid. Dan nog liever de mens als Zen-tuin.

Hoe dan ook mijn tuintje is een beetje aan het verdorren en gaat nu snel zichzelf water geven.