Toen een aantal jaren geleden mijn naamgenoot Lubbers werd voorgedragen als secretaris-generaal van de NAVO moest ik heel erg lachen. Die man zou natuurlijk voor vrede op aarde kunnen zorgen. Immers, voordat iedereen zijn zinnen had geanalyseerd en begrepen had dat hij niets had gezegd, zouden we alweer een paar jaar gewonnen hebben. Ik was indertijd ook stomverbaasd dat zelfs GroenLinks vragen aan de kamer stelde over het mislukken van zijn kandidatuur. Als linkse, voorheen pacifistische partij moest je juist blij zijn dat een Nederlander het niet geworden was.

Nu dan Jaap de Hoop Scheffer. Die man heeft in mijn ogen nog nooit iets bijzonders gedaan of gezegd. Werd hij in Nederland bij het publiek nauwelijks serieus genomen, de politici vallen over elkaar heen om te roepen hoe geschikt hij is. Ik had al medelijden met de internationale pers die nu steeds in de permanente verbaasde oogbollen zou moeten kijken. Het is dat het nieuws van zijn benoeming tegelijk kwam met het overlijden van Johan Stekelenburg anders had ik weer krom gelegen van het lachen.

Gisteravond in het journaal mocht Japie even vanuit New York wat blijdschap tonen. Waar waren die ogen? En wat leek Japie ineens op George Bush (let maar op, binnenkort zien we het verschil niet meer). Ze zeggen wel eens dat baasjes op hun huisdieren gaan lijken; hier lijkt eerder sprake van het omgekeerde. Ik ben benieuwd hoe lang een misdadige organisatie als de NAVO Jaap de Hoep Schever tolereert.

Zo, dat was weer eens lekker ad hominem tekeer gaan. Sinds de Troonrede heb ik daar steeds meer zin in. Nederland wordt weer geregeerd door een stelletje volbloed kapitalisten. Nederland stinkt weer. Geen wonder dat niemand het meer over milieubeleid heeft, het kabinet zelf zou als eerste naar de afvalverwerking vervoerd moeten worden.