In De Groene Amsterdammer van afgelopen week staat een prachtig artikel over de Venus van Urbino (1538) geschilderd door Titiaan (1485-1576). Het schilderij intrigeert mij enorm. Niet alleen omdat het een naakt is, maar ook omdat het schilderij rust en sereniteit uitstraalt terwijl er iets anders gesuggereerd wordt. Natuurlijk is het schilderij ook een pin up: dit is niet de godin Venus alleen. Kijk maar naar de wijze waarop ze 'in de camera' kijkt, kijk maar naar de houding van de hand en vingers van haar linkerhand. Nee, hier is een vrouw van vlees en bloed afgebeeld en geen godin; een courtisane wellicht. Misschien dat ze voor de huidige maatstaven te mollig is, maar ik vind dat juist wel mooi. Titiaan heeft hier een begeerlijk lichaam geschilderd en het schilderij bevat in mijn ogen ook een erotische spanning.

Vanwaar dan ook die rust en sereniteit? Misschien door de blauwe schemerlucht wat nog net door het raam te zien is. Misschien door het slapende hondje. Misschien door de evenwichtigheid van de compositie? U mag het zeggen. Ik vind het een geweldig schilderij.