Weet je, je bent best een aardige man. Je kan vrolijk zijn en van de dingen die je dierbaar zijn genieten. Je bent lief en zorgzaam als het nodig is. Dan heb je energie en kun je de wereld aan.

Maar soms kan het stormen als op een herfstavond. Dan ben je chagrijnig, je slaat met de deuren, je schreeuwt en uiteindelijk loop je de deur uit om een blokje om te lopen. Dan ben je ineens niet meer zo aardig. De aanleiding is vaak maar heel klein. Wat is dat toch?

Als de storm is gaan liggen ben je somber en misantropisch. Je wilt alleen zijn, met rust gelaten worden. Flikker toch op met die wereld, ik hoef de mensheid niet! Dan zit je alleen maar in een stoel in de verte te staren. Waarom toch?

Wel, mijn beste schaduw, ik weet het niet. Echt niet.