Ik weet niet meer precies wanneer het begonnen is, maar het zal ongetwijfeld in één van de laatste jaren van mijn middelbare schooltijd geweest zijn. Toen ik één pocket gelezen had toen wilde ik ze allemaal! Het verzamelen begon. Dat wilde zeggen: alleen de genummerde exemplaren. Het verzamelen was ook niet moeilijk, want de pockets waren gewoon verkrijgbaar in de winkel. Na verloop van enkele jaren had ik de hele serie compleet en was het nog maar een kwestie van bijhouden als er weer een nieuwe aflevering in de winkel lag.

Ik zal niet ontkennen dat ik indertijd verwantschap voelde met de hoofdpersoon. Zijn luiheid, zijn eetlust, zijn cynische humor ... het was alsof ik in een spiegel keek. Bovenal zijn liefde voor koffie en de Italiaanse keuken. En niet te vergeten: zijn haat voor maandag, vooral maandag de dertiende.

Mijn zoon ontdekte die pockets ook en dat hebben we geweten. Hij las ze niet, hij verslond ze. Er ging geen dag voorbij of er werd uit het hoofd wel één of meer Garfields vertelt. Mijn vrouw en ik werden er gek van. We moesten uiteindelijk zelfs een Garfield-vertellen-verbod instellen. Nog één dan papa?! Please?! Ok. Komt er een spin bij Garfield. Vraagt die spin aan Garfield: heb jij mijn vrouw vermoord? Zegt Garfield: ja! Zegt de spin: dank je. Hahahahaha, hij is goed hè! Ja zoon, hij is errug goed. Nog een stuk pizza?

En toen was er Garfield De Film. Daar moesten vader en zoon natuurlijk naartoe. Dit was de gelegenheid om mijn zoon te leren na een film te zeggen: het boek was beter (wel eerst even checken of er een boek van bestaat).

Voor alle zekerheid werden er kaartjes gereserveerd. Dat bleek achteraf niet nodig, als er in die grote zaal twintig bezoekers waren geweest dan was het veel. Algauw bleek dat ik er wijs aan had gedaan om mijn zoon tijdig in aanraking te brengen met deze unieke Literatuur. Wij konden er tenminste om lachen, al vonden we wel dat de makers zich al te veel vrijheden hadden veroorloofd. John was niet dom genoeg en dat hij uiteindelijk een relatie aangaat met de dierenarts klopt natuurlijk van geen kant. Maar het leek wel alsof wij de enigen waren die zaten te gniffelen en te lachen. Waren wij de enigen die deze subtiele humor in deze film snapten?

Hoe dan ook: Garfield kan niet stuk. Het wachten is nu op Garfield II. En ondertussen vraag ik me af waar toch die onstilbare behoefte aan lasagna vandaan komt.