Wat voor een achterlijke gladiolen werken er eigenlijk bij het NOS Journaal? Hebben ze eigenlijk nog wel een grijntje journalistiek eergevoel?

Ik weet het, het kan nog erger, maar gisteravond was ik weer eens zo dom om naar een nieuwsuitzending op televisie te kijken. Dom, dom, dom! Minutenlang gratis reclame voor een bekend Nederlands electronicabedrijf. En waarom? Hadden ze een geweldige revolutionaire ontdekking gedaan? Een nieuw communicatie-apparaatje? Een nieuw beeld- of geluidsdrager uitgevonden waar niemand op zit te wachten? Nee, nee, nee, driewerf nee! Ze hadden hun leus veranderd. Hun leus veranderd, u leest het goed. Dat was het nieuws waar wij allemaal op zaten te wachten. Niet te geloven dat er mensen in Hilversum zijn die denken dat dit wereldschokkende nieuws ander veel belangwekkender nieuws in de schaduw stelt. Minutenlang gratis reclame! Waarom? Heeft het NOS-Journaal soms nieuw materiaal nodig in de studio. Zijn de beeldschermpjes in de regiekamer aan vervanging toe? Wat voor belangen spelen hier een rol? Nonsens en idiotie!

Dacht ik daarmee alles gehad te hebben, komt er een item over een Nederlandse auteur. Hij is vijfenzeventig jaar geworden en geeft een feestje. Lekker koekhappen en limonade drinken met allerlei andere prominenten in De Kleine Komedie. Minutenlang geouwehoer over dat heugelijke feit dat mijnheer Campert vijfenzeventig jaar geworden is en dat hij wat mijnheer Van Kooten betreft wel honderd mag worden. Ik val van mijn stoel! Van mijnheer Van Kooten mag Campert wel honderd jaar worden! Wereldnieuws mensen. Waar was het NOS Journaal bij elke nieuwe publicatie van mijnheer Campert? Zijn we ooit een graadje wijzer geworden van de literaire betekenis van mijnheer Campert door het NOS Journaal? Is er één idioot bij de redactie van het NOS Journaal te vinden die ooit een boek van Campert gelezen heeft? Hebben ze überhaupt ooit een boek gelezen dat het literaire niveau van een streekrommannetje overstijgt? Nee, dames en heren. De makers van het NOS Journaal overstijgen het niveau van spreekkoren van voetbalsupporters maar nauwelijks.

Here God in de Hemel, verlos mij van de hel die Nederlandse televisie heet.

Alhoewel, die documentaire op Nederland 3 tussen half negen en tien was wel erg goed ... Het ging over hele gewone mensen die ooit voor Baghwan gevallen waren, maar ze hadden in luttele minuten meer te vertellen dan mijnheer Campert, de stropdassen van dat bekende Nederlandse electronicabedrijf en de spreekkoren van die voetbalkwallen.

En toen kwam vanochtend de krant. En wat stond er op de voorkant? Gdvrdmm!!!!!