Het komt door Anne-Floor. Zij schreef een wishlist met onder andere en ondermeer Dido and Aeneas (1689) van Henry Purcell (1659-1695). Dat is lang geleden, dacht ik nog. Dus nam ik vanochtend de opname die ik bezit mee naar mijn werk. Ik ben gezegend met de mogelijkheid muziek te beluisteren op mijn werk. Voor mij is het muziek die meteen een rilling veroorzaakt als ik de eerste klanken al hoor.

De opera duurt nauwelijks een uur en is van een ongelofelijke schoonheid. Er zijn weinig opera's die van begin tot eind getuigen van zo'n muzikale perfectie. Daarbij klinkt het nergens zwaar, al is het verhaal zo droevig. Purcell heeft de muziek licht gehouden en wellicht is de muziek daardoor nog aangrijpender.

Ik koester nog steeds de uitvoering van het ensemble Les Arts Florissants van William Christie uit 1986. Ik ben nog steeds fan van dat ensemble. Hun uitvoeringen zijn niet altijd perfect, maar het leeft en is theatraal. Hier en daar hoor ik weer die stem van Agnes Mellon, een stem die ik vroeger altijd typeerde als een typisch geile stem. De hoofdrol wordt gezongen door Jill Feldman (gil-Jill noemde ik haar altijd). Zij zingt het slot zo prachtig. Dat slot wordt te vaak te larmoyant gezongen, maar zij zingt met een juiste dosis aan dramatiek en kloten. De liefhebbers en kenners weten vast wel welk slot ik bedoel:

(Cupids appear in the clouds o're her tomb)
Thy hand, Belinda, darkness shades me,
On thy bosom let me rest,
More I would, but Death invades me;
Death is now a welcome guest.
When I am laid in earth, May my wrongs create
No trouble in thy breast;
Remember me, but ah! forget my fate.

En dan heb ik weer tranen in mijn ogen omdat er zulke mooie muziek bestaat.