Vanuit Oost-Vlieland kan men met de bus naar het westen. Het eindpunt is bij 't Posthuys.

Na een versnapering liepen we nog twee kilometer westwaarts tot aan de kazerne. Gedurende die twee kilometer loop je langs een broed- en rustgebied voor vogels, een gebied dat vooral in de zomermaanden afgesloten is voor het publiek. Het voelt als een zeer groot contrast: eerst lopen langs een groot natuurgebied en dan niet verder kunnen omdat er bij de kazerne een militair oefenterrein begint.

Het waaide vreselijk hard afgelopen donderdag. We waren dan ook blij dat we naar rechts konden afbuigen naar de duinen waarachter het strand van de Noordzee lag.

Bovenop de duinen heeft men een mooi uitzicht over de Vliehors, een enorme zandvlakte dat het uiterste westen van Vlieland uitmaakt. Ik zag de borden in de verte staan, de borden met rode vlaggen: 'verboden toegang', 'militair oefenterrein' of 'levensgevaarlijk' zou er wel opstaan. Ik had zin om er naartoe te lopen, om naar de uiterste grens te gaan en even om de borden heen te lopen, even kijken wat er op de achterkant staat (PAS OP: BURGERS wellicht?). Op het strand echter heerste een zandstorm die verder lopen naar het westen onmogelijk maakte.

Met de wind in de rug liepen we terug langs het strand. We waren de enigen. Het was een surrealistische ervaring: de enorme branding van de zee, het zand dat als wolken over de bodem voortjoeg en het lawaai van de wind! Het was geweldig! Ik had er uren naar kunnen kijken.

Ik vond het jammer dat we weer terug over de duinen het binnenland in moesten, terug naar 't Posthuys (zou een mooie titel voor een weblog zijn), terug naar de wereld met de mensen.

Het was de mooiste wandeling die we ooit gemaakt hebben.