Het is een jaarlijks terugkerend ritueel. Men weet dat ik van boeken houd, maar men durft mij nauwelijks boeken cadeau te doen op mijn verjaardag. Dus krijg ik geld. Tenzij men vindt dat ik maar eens wat anders moet kopen dan boeken. Dan krijg ik een cd-bon.

Maar ik zou natuurlijk ook eens wat anders voor dat geld kunnen kopen dan boeken. Wát weet ik niet, maar het zou kunnen. Per slot heb ik alle boeken die ik vorig jaar kocht nog niet eens uit.

Zucht. Wat zeur ik, verwende westerling die ik ben.

Vanochtend betrapte ik me op de volgende gedachte. Aanleiding was een mevrouw die chagrijnig een mevrouw te woord stond die om geld voor eten vroeg. Toen de chagrijn de trap opliep naar het perron zag ik dat ze zeer dure merkschoenen droeg. Merkschoenen die ongetwijfeld in een of andere belanstingvrije handelszone in Azië zijn gefabriceerd door werknemers die nauwelijk genoeg verdienen om eten te kopen. Die merkschoenen die door het logootje en het gevoel dat zo'n logootje bij ons moet opwekken met gigantische winst in onze winkels verkocht worden aan mensen die nog geen cent over hebben voor de mensen die zij toevalligerwijs op straat tegenkomen en die het toevalligerwijs wat minder getroffen hebben in het leven. Toen dacht ik: zou dat stuk chagrijn nu ook gedemonstreerd hebben tegen het kabinet Balkenende?

En vervolgens durf ik u bijna niet meer te vertellen welke boeken ik gekocht heb voor mijn verjaardagsgeld.

Zucht.

Welaan, de oogst van dit jaar:
Simen Agdestein Schaakwonder. Hoe Magnus Carlsen de jongste grootmeester ter wereld werd
Ad Verbrugge Tijd van onbehagen. Filosofische essays over een cultuur op drift
Rüdiger Safranski Arthur Schopenhauer. De woelige jaren van de filosofie