Bij mijn log van 1 november moest ik steeds aan het volgende fragment uit een gedicht van Hans Lodeizen denken.

neem mij mee
op een lange reis
daar waar de hemel
de populier kust
daar waar de vissers
volle netten ophalen
neem mij mee en ik zal
in je schoot liggen net
als het landschap in
de grijze pij van de
ceremonieuze hemel
neem mij mee ik ben
een rijk iemand

Hans Lodeizen Verzamelde gedichten, 236

Een gedichtfragment overigens dat mijn vrouw en ik op de uitnodiging voor ons huwelijk hadden gezet.