Kent u het verhaal van Tante Tuimelaar, de duif die verdwaalde? Altijd kon zij de weg terug vinden naar huis, of het nu uit Afrika of Groningen was.

Op een dag ging het mis want ze had van de mensen gehoord hoe het kwam dat ze altijd zonder erbij na te denken vanzelf de weg terugvond. Toen ze weer eens vanuit Groningen naar huis moest vliegen verdwaalde ze. Ze streek neer op een hek en raakte in gesprek met een koe.

'Dáág,' zei de koe, 'hoe maakt u het, Duif?'

'Slecht,' zei tante, 'ik ben in Groningen geweest. Nu moet ik naar Rotterdam. Weet jij de weg?'

'Nee,' zei de koe. 'Ik weet wel de weg naar de stal. Die weet ik dan ook goed.'

'Ik begrijp het niet,' klaagde tanta Tuimelaar. 'Ik weet altijd vanzelf waar ik heen moet, dat is nu eenmaal een hebbelijkheid van ons. Ik ben postduif van mijn vak. En nu hebben ze me aan mijn hoofd gezanikt hoe het komt dat ik de weg weet. Zo erg, dat ik nu de weg niet meer weet, als u me volgen kunt, Koe.'

'Jawel,' zei de koe. 'Als ik het goed heb, hebt u zich door mensen in de war laten brengen. Dat is fout. Ik ga mijn gang. Als het tijd is om gras te eten, dat eet ik gras en als het tijd is om te herkauwen, dan herkauw ik. Weet je wat het beste is? Doe een dutje hier op het hek. Als u wakker wordt gaat u gewoon vliegen. En niet meer denken aan wat de mensen gezegd hebben.'

Annie M.G. Schmidt Misschien wel echt gebeurd, 54-55

Dat laatste antwoord van die koe vind ik zo mooi. Het is vast een boeddhistische koe.

Overigens is het goed afgelopen met Tante Tuimelaar.