Ik ben mentaal moe. Doodmoe. Door de afgelopen week. Niet door het extremisme, daar kan ik weinig tegen doen. Maar door de Nederlanders met wie ik in discussie raak. De onmacht als ik merk dat mensen verharden en radicaliseren. Mijn verantwoordelijkheidsgevoel om steeds maar weer die discussie aan te gaan en te blijven praten. In de hoop dat het iets uitmaakt. Nu mijn toon ook begint te verharden naar die Nederlanders weet ik dat ik even afstand moet nemen. Laat de tijd het maar over nemen. De dood van Van Gogh heeft niet alleen zichtbaar gemaakt dat er extremisme in Nederland bestaat, maar ook dat schijnbaar gewone mensen zo makkelijk afglijden naar bedenkelijk niveau. En het is nog zorgwekkender dat sommigen belangrijke posities innemen in de politiek. Laten we met zijn allen niet inslapen en wakker blijven. Er waart een spook door Nederland.