Ik gebruik mijn weblog vaak om herinneringen op te halen. Mijn weblog als genealogie van mijn denkwereld. Toen ik vanochtend in de krant las over de nieuwste waangedachten van meneer Wilders en meneer Spruyt vroeg ik me af hoe het toch zo ver met die meneertjes had kunnen komen. Maar ik vroeg me ook af hoe ik tot mijn principes ben gekomen en ik moest constateren dat ik dat eigenlijk nauwelijks wist.

Natuurlijk herinner ik mijn ouders die altijd trouw stemden wat van hun verwacht werd. Mijn ouders stemden altijd CDA alhoewel mijn vader uit een links PvdA-nest kwam. Mijn vader is nu zo wantrouwig naar de politiek dat hij het echt niet meer weet en niet meer stemt. Mijn moeder blijft CDA stemmen. Ze ziet ze de problemen wel rond dit kabinet, maar ze heeft het gevoel dat het CDA het goed ziet en het juiste doet. Uiteindelijk is je stem uitbrengen ook een intuïtieve keuze, je kunt niet alles overzien en het is een kwestie van vertrouwen.

Wanneer er zoiets als een politiek bewustzijn bij mij is ontwaakt, ik heb geen idee. Eén van de oudste herinneringen is een herinnering aan een verkiezing op school. We mochten nog niet echt stemmen, maar tijdens een godsdienstles deden we alsof en discussieerden. De herinnering is me ongetwijfeld bijgebleven omdat ik toen VVD stemde. Toen de leraar mij vroeg naar mijn motivatie heb ik iets geantwoord in de trant van dat het de partij van de vrijheid was en dat die partij het beste bij mij paste. Ik zie die leraar nog grinniken en toen ik hem vroeg waarom hij moest lachen ging hij er niet op in.

De enige verklaringen die ik voor mijn jeugdzonde kan geven zijn onwetendheid en naieviteit. Bij de geschiedenislessen hadden we iets geleerd over het ontstaan van de partijen en waar ze voor stonden. Ik was een hartstochelijke liefhebber van klassieke muziek en las veel oude literatuur. Het liberale idee dat je het goede uit het verleden moet behouden zal mij wel aangesproken hebben. En natuurlijk vrijheid, zo min mogelijk regels, ik was ook een puber.

Daarnaast zal het ongetwijfeld te maken hebben gehad met de mensen die ik ontmoette. Je wilt graag ergens bijhoren en een gedeelde blik op het leven is dan heel belangrijk. Maar ook het afzetten is bepalend. Zo had ik een hele goede vriend op de middelbare school die ineens een andere weg ging. Hij ging zich ineens in het zwart kleden en klonterde samen met andere vriendjes in het zwart. Ongetwijfeld blowden ze ook stiekem samen, iets wat 25 jaar geleden op een middelbare school in Leeuwarden nog heel stout was. Ik voelde me door mijn vriend in de steek gelaten en dat zal er mede toe bijgedragen hebben dat ik koos voor de andere kant van het politieke spectrum.

Waar is mijn wereldbeeld gekantelt? In de tijd van my beautiful demon was ik al een twijfelaar, ik speelde toen al met de gedachte om militaire dienst te weigeren. De draai naar links was al in volle gang en het kan zijn dat ik door haar het zelfvertrouwen kreeg om de stap definitief te zetten. Bovendien ging ik in die tijd studeren en zou ik mijn middelbare schoolgenoten niet meer zien. Zij zouden geen weet hebben van mijn ommezwaai en ik zou dus geen gezichtsverlies lijden. Enkele jaren later noemde ik mezelf half ironisch half serieus vaak een pacifistisch religieus anarchist. Ik had een theorie uitgedacht voor anarchisten om ook een rol te kunnen spelen in de Tweede Kamer. Centraal daarin stond dat ik vond dat ook niet-stemmers vertegenwoordigd moesten zijn in de Tweede Kamer. Heeft 40% niet gestemd, dan moest ook 40% van de kamerzetels leeg blijven. De overige partijen moesten dan wel heel erg gaan samenwerken om nog een meerderheid in de Tweede Kamer te krijgen. Anarchisten hoefden dan alleen nog maar mensen te stimuleren niet te gaan stemmen. Zodra meer dan 50% van het stemvee niet meer ging stemmen was de Tweede Kamer niet meer in staat om te regeren met een meerderheid en zou decentralisatie naar provincies en gemeenten in gang gezet worden. Daar zou natuurlijk een vergelijkbaar proces moeten plaatsvinden. Ik vond het indertijd wel een aardig idee.

Vanochtend realiseerde ik me dat kleine sporen van het denken uit die tijd bij mij nog steeds aanwezig zijn zodra het rechtse gevaar zich weer gaat roeren.