Over natuurrampen valt weinig zinnigs te zeggen, zeker niet als er zoveel ellende het gevolg is. Mensen proberen wel de ellende te voorkomen door waarschuwingssystemen op te zetten, maar de natuur doet wat zij doet. Het besef dringt door dat de mens geweldige vindingen kan doen, dat de mens geweldige prestaties kan leveren, maar dat aardbevingen, zeebevingen, tornado's en die vele andere natuurverschijnselen niet door de mens te beheersen vallen. Het stelt me ook gerust: de mens kan niet alles in zijn macht krijgen.

Moeder Aarde is boos hoor ik wel eens als variant op het is een straf van God. Mogelijk, maar niet waarschijnlijk. Natuurrampen vinden niet plaats om de mens een lesje te leren. Die gedachte gaat nog steeds te veel uit van het idee dat de mens een speciale historische betekenis en functie heeft. Alsof de mens het centrum van het universum is. Alsof planeet aarde er voor de mens is en de menselijke geschiedenis het belangrijkste evenement in de kosmos is. Deze planeet kon miljoenen jaren zonder mens en als het dier mens is uitgestorven zal de tijd gewoon verder tikken, desnoods miljoenen jaren. De mens is een parasitair beestje dat in de humuslaag van een planeet leeft. Eigenlijk is de aanwezigheid van dit diertje een natuurramp voor de rest van het leven op die planeet. Daar zou eens wat aan moeten gebeuren.