Eerst nog een halve dag werken en dan naar Wijk aan Zee. Ik heb geen rijbewijs dus moet ik de reis met het openbaar vervoer doen. Ik vind dat geen probleem. Al duurt de reis wat langer, het lijkt me een stuk ontspannender dan achter het stuur zitten in een auto. Nadeel is dat de eerste ronde op vrijdagavond is. Er wordt begonnen om half zeven (meestal later) en aangezien de spelers 2 uur voor de eerste 40 zetten plus een half uur voor de rest van de partij hebben, zou de partij tegen 5 uur kunnen duren. Dat zou voor mij veel te laat worden om nog op een normale manier terug in Utrecht te komen. Nu duurt een partij maar heel zelden zo lang, maar 4 uur behoort tot de mogelijkheden. Daarom ben ik blij dat een goede vriend van mij elk jaar weer op vrijdagavond komt ophalen (bedankt!!!).

Vanochtend mijn werktas natuurlijk weer veel te vol met schaakboeken gestopt. Ik heb de neiging om mij op zo'n dag te gedragen als een scholier die veel te slecht voorbereid naar een examen gaat (en geloof me, daar weet ik alles van). Ik zorg ervoor dat ik ruim op tijd in Wijk aan Zee ben om me rustig in te kunnen schrijven, nog wat te kunnen wandelen, wat eten (de traditionele snert) en uiteindelijk in het aanpalende café een strategische plek uit te zoeken om wat te lezen en de binnendruppelende schakers te observeren. Het is altijd weer een feest om dat eigenaardige sociale gedoe van schakers te zien. Daar zijn de fanatieke jonge pubers en de rustige "wij hebben alles al meegemaakt" heren op leeftijd. Ik ben benieuwd of het aandeel meisjes en vrouwen dit jaar weer is toegenomen. Eigenlijk is dat nog wel één van de aardigste kanten van schaken: de deelnemers zijn heel divers, je ziet jongens en meisjes van een jaar of 12 (onderschat ze niet, ze schaken vaak heel sterk!) tot bejaarde schakers en alles er tussenin. Je ziet heel aanwezige zelfverzekerde groepen mannen (vaak schaakclubgenoten) en de bedeesde, alleenzame jongemannen. Ook deze laatsten mogen niet onderschat worden, zij voldoen maar al te vaak aan de randvoorwaarden om een goed schaker te worden: geen werk, geen relatie, geen vrienden ... alle tijd om je toe te leggen op het heilige spel.

Ik heb geen idee hoe ik het er dit jaar vanaf zal brengen. Het wordt mijn vierde Corus Toernooi. Vorig jaar speelde ik een goede vierkamp, ik won met 2½ uit 3 het groepje. Dat betekent dat ik dit jaar een klasse hoger schaak en dus sterkere tegenstanders zal treffen. Het groepje winnen zou geweldig zijn, maar daar reken ik niet teveel op. Belangrijker is om in ieder geval niet laatste te worden waardoor ik weer een klasse zou terugvallen. Het schaakseizoen valt voor mij tot nu toe erg tegen. Het toernooi in Leuven verliep goed, maar de competities op mijn schaakclub gaan slecht. Mijn posities op de ranglijsten zijn voor mij erg laag en het lijkt er zolangzamerhand op dat ik niet meer kán winnen. Ik probeer dus alle zelfvertrouwen bijelkaar te rapen die ik nog heb. Ik mag van mezelf niet bang zijn verkeerde zetten te doen (op clubniveau horen die er nu eenmaal bij), ik mag van mezelf niet eindeloos turen naar de beste zet om uiteindelijk in tijdnood te geraken. Rustig spelen en de kansen grijpen die zich aandienen is het parool voor vandaag.

Ik zal proberen hier verslag te doen van mijn observaties en schaken.