De partij tegen Galeh Khongaloos op het Open toernooi in Leuven, november 2003 is één van mijn mooiste partijen. Niet alleen vanwege de zetten, maar ook omdat ik zo'n winstpartij weer eens nodig had. Het kwam op het juiste moment. Wie naar de foto kijkt ziet dat ik aan zet ben en dat ik al meer dan een half uur meer tijd verbruikt heb dan mijn jonge Iraanse tegenstander. Ik had risicovol gespeeld en moest zorgen dat ik goed bleef spelen. De foto is genomen zo rond de 23e zet. Later kwam ik in hevige tijdnood (zet 34 t/m 40 moest ik bijna a tempo zetten) en mijn tegenstander probeerde daar gebruik van te maken. Ik redde de 40e zet net op tijd (het zal een seconde of 30 gescheeld hebben). Toen Khongaloos ook gezet had ging hij de wedstrijdleider halen om de klokken een kwartier terug te zetten. Ik dacht na over mijn volgende zet. En toen zag ik het ineens. Ik liet de wedstijdleider rustig zijn werk doen en nadat hij klaar was genoot ik van het moment. Rustig zette ik mijn dame achter zijn koning en wachtte tot mijn tegenstander het onvermijdelijke mat tot zich door liet dringen. Khongaloos was er ellendig aan toe en kon het niet geloven. Ik had wel een beetje leedvermaak, de slotstelling is ook wel grappig.

De partij is niet gaaf: aan beide kanten zijn fouten gemaakt en zeker zwart had het hier en daar beter kunnen doen.