Gisteravond heb ik weer de film Stalker van Andrej Tarkovski gezien. Eén van de indrukwekkendste films die ik ken. De film vertelt een verhaal, maar niet een verhaal zoals we dat gewend zijn. Het is een onderhuids verhaal. Natuurlijk wil ik dat iedereen die film gaat bekijken, maar ik weet ook dat mijn liefde voor deze film erg persoonlijk is.

De film is niet geschikt voor mensen die romantiek en spanning verwachten in een film, niet geschikt die hopen op een onderhoudend verhaal (niets is dodelijker voor een film), niet geschikt voor mensen die lekker in een luie stoel vermaakt wil worden. Stalker verlangt van de kijker uithoudingsvermogen en een open mind.

De film dendert nog steeds in mijn kop rond. Heb ik ooit geschreven dat een kenmerk van een goed boek is dat deze je blik op de wereld tijdelijk of definitief verandert? Dan is Stalker een geniale film. Je blijft achter na een bombardement van ogenschijnlijk simpele beelden in sepia, maar de opbouw van de film, de archetypische beelden, de dialogen, het geluid (vooral het geluid!) hebben toch iets teweeggebracht. Na afloop vraag ik me af waar deze film toch over gaat. Ik heb geen idee en toch heb ik het gevoel dat mijn wereld gekantelt is, er is iets verschoven in mijn kop.