Het stokje dat ik kreeg van Leez: een foto van mijn liefste bezit. Dat was nog niet zo eenvoudig, want toen ik de opdracht gelezen had kwam er niet direct iets in mij op. Ik heb er echt over na moeten denken. Natuurlijk, mijn boeken zijn mij dierbaar, de zwarte doos met brieven, kaarten enz. van vrienden en vriendinnen zijn mij dierbaar, de foto-albums zijn belangrijk. Maar ... boeken zijn vervangbaar, dus die vielen al snel af. De zwarte doos of foto-albums fotograferen leek mij niets. Bovendien gaat het daarbij om iets wat niet te fotograferen valt. Dus werd het iets wat niet te vervangen is en wat ik niet graag kwijt zou raken:

In 1996 besloten mijn schoonouders om nog één keer met alle kinderen plus aanhang op vakantie te gaan. Er werd een huis gehuurd in het westen van Ierland. Mijn vrouw was toen zwanger van onze zoon en we zouden in oktober gaan trouwen. We hadden al een heleboel geregeld voor de huwelijksdag, maar met het vinden van de trouwringen was het nog steeds niet gelukt. En zoals het meestal gaat: je vindt het juist als je er niet naar zoekt, tijdens onze vakantie in Ierland. Het was een klein winkeltje, eigendom van een kunstenaar die ringen maakte met motieven uit The Book of Kells. The Book of Kells is een zeer bijzonder Middeleeuws manuscript met unieke afbeeldingen. Voor de Ieren is het belangrijk boek. Er valt veel over te vinden op internet.

Mijn vrouw en ik vielen voor één van die ringen en besloten om er onze trouwring van te maken. Het was nog wel even spannend, we waren maar een week in Ierland en één van de ringen moest aangepast worden omdat de ring mij niet paste. Natuurlijk wilden ze de ringen wel opsturen naar Nederland, maar soms wil je eerst zien wat je krijgt voordat je betaalt. Het kwam allemaal goed, op de voorlaatste dag konden we de ringen halen. Op deze foto [foto verwijderd – jwl] ziet u mijn exemplaar.