Hoe lang is die kale nu al dood? Ik kan me nog steeds woedend maken. Niet zozeer om die kale zelf maar wel om die blinde verering en massa-hysterie die die man veroorzaakte. Dat hij de taal van het volk zou spreken was mij niet opgevallen, charismatische personen wordt wel vaker eigenschappen toegedicht die zij niet bezitten. Laat hem nu maar snel tot een remspoor in de geschiedenisboeken van de Nederlandse politiek worden en over tot de orde van de dag.

Een ander Nederlands vip-eikeltje is Theo van Gogh, maar om hem kan ik smakelijk lachen. Overigens kan hij goed films maken. Ooit presenteerde hij een spelletje voor de jeugd ('wie ben ik' of zoiets, je moest het beroep van een persoon raden) in een leeg zwembad en ik heb me daar kostelijk mee geamuseerd. Dat Van Gogh te ver gaat in zijn eerlijkheid vind ik ook, maar ik kan niet helpen dat ik ook voortdurend om hem moet lachen. Vanochtend was Van Gogh weer eens in het nieuws. Van Gogh was gespreksleider van een aantal discussieronden over de toekomst van Nederland in de Stadsschouwburg in Amsterdam. In de derde ronde zouden Boris Dittrich en Abou Jahjah de degens kruisen. Echter, meneer Jahjah (toch geen familie van Nehneh mag ik aannemen?) accepteerde Van Gogh niet als voorzitter. Natuurlijk moest Jahjah even laten merken dat hij invloed heeft en de zaken naar zijn hand wil zetten. Het liep anders. Voordat Van Gogh plaats maakte legde hij het publiek zijn vertrek uit en ik citeer uit Trouw: Ik zei dat ik het raar vond dat de pooier van de profeet met Allah aan zijn kant en een paar indrukwekkende lijfwachten niet aan de discussie mee wilde doen als ik die zou leiden. Toegegeven niet erg aardig van die Van Gogh, maar Jahjah was overtroefd en vertrok. Bravo meneer Van Gogh!

En wat hebben die kale en Jahjah met elkaar gemeen denkt u? Meer dan u denkt.