Aan wie doet het volgende mij altijd zo denken ...?

Hoe het ook zij, van de Miserabele Puritein kwam de Rusteloze Pionier en van hem kwam weer de Eenzame Cowboy, die altijd richting zonsondergang rijdt, op zoek naar iets dat net even verderop te vinden is. Uit dit voorgeslacht zonder wortels, zonder tevredenheid, is D. Goutrug voortgekomen, die net als zijn voorzaten nooit een thuis, nooit vrede heeft gevonden in dat Vriendelijke Land. Starre, strijdlustige fanaticus als hij is, is hij gewoon te hard voor zichzelf, te hard voor anderen en te hard voor de wereld die manmoedig probeert door te draaien ondanks alles wat Goutrug hem aandoet.

Het is dus niet zo verwonderlijk dat D. Goutrug vooruitgang beziet als iets dat samengaat met vechten en overwinnen. Een van zijn eigenaardigheidjes, zou je kunnen zeggen.

Echte vooruitgang betekent natuurlijk groeien en evolueren, hetgeen weer betekent dat je van binnen verandert, maar dat is iets waar de onbuigzame Goutrug niet aan wil. De drang naar groei en evolutie, aanwezig in alle levensvormen, wordt in de geest van de Goutruggen misvormd tot een dwangmatige zucht naar Verandering: ze moeten drastisch ingrijpen in alles (de Graafmachine Goutrug) en iedereen (de Geloofsijver Goutrug) behalve zichzelf en zich bemoeien met allerlei zaken waarmee ze niets te maken hebben, met inbegrip van vrijwel elke levensvorm op aarde. In beperkte mate wordt zijn gedrag tot nu toe in toom gehouden door wijzere mensen in zijn omgeving. Maar de wijzen merken, net als de ouders van hyperactieve kinderen, dat ze niet overal tegelijk kunnen zijn. Je wordt er doodmoe van om als baby-sit te fungeren voor de Goutruggen.

Benjamin Hoff Tao van Poeh, 113-114