Eén van de redenen om níet met een weblog te beginnen was voor mij de naam: weblog. Of: blog, bloggen ... hoe het ook maar genoemd wordt. Het klonk en klinkt allemaal zo ... log, zo ... nou ja, het is gewoon een zeer lelijk woord. Wat doe jij dan op internet? Ik houd een weblog bij. Een wat? Een weblog. *Verbazing* en ik kan me die verbazing heel goed voorstellen. Iets wat klinkt met 'og' kan nooit goed zijn, toch?

Maar hoe moet ik het dan noemen? Het heet nu eenmaal zo. Internetdagboek? Wel, mijn weblog is niet bepaald een dagboek, integendeel. Als u suggesties heeft voor een mooiere naam voor de activiteit waar u nu getuige van bent dan lees ik dat graag!

Trouwens, mijn weblog is geen weblog. Ik stel me zo voor dat een weblog eigenlijk een virtueel logboek is waar iemand verslag doet van zijn reizen op het internet en becommentarieerd wat hij daar zoal tegenkomt. Dat doe ik dus niet, al vind ik het bij anderen – zeker als het om kunst gaat – wel interessant. Een lifelog is het zeker ook niet, dat kan ik u gerust verzekeren. Er is het afgelopen half jaar zoveel gebeurd in mijn leven waar ik hier geen verslag van gedaan heb en wat zo veel belangrijker voor mij geweest is dan wat u hier gelezen heeft. De persoonlijke boodschappen die ik hier achterlaat zijn vaak van lang geleden en ik kan erover schrijven omdat ik al een veilige afstand heb genomen.

Nee, wat ik u zoal voor de voeten werp is tamelijk willekeurig. Zelfs het persoonlijke my beautiful demon ontstond min of meer per ongeluk. Nadat ik het afgesloten had was ik leeg, een leegheid die ik de laatste tijd weer ervaar. Ik schrijf hier meestal over wat mij boeit, kwaad of blij maakt. Ik heb nog vele ideeën, maar op de een of andere manier wil het er maar niet uitkomen. Zo zou ik willen schrijven over de muziek van Claudio Monteverdi en het ontstaan van opera. Ik zou ook willen schrijven over het anarchisme, maar ook daarover moet ik eerst weer wat kennis bovenhalen voordat ik erover durf te schrijven.

Met enige afgunst lees ik dan ook de logs van dionysos alhier. Kon ik me maar zo bezighouden met een hobby. Dionysos inspireert mij weer om te lezen over die filosoof met de walrussnor. Ik voel me zeer aangetrokken tot dat tragische leven waar dionysos verslag van doet. Dat eeuwige reizen en zoeken, dat gezeur over zijn voortdurende ziekte, zijn hang naar eenzaamheid, denken en schrijven ... ik vind het allemaal even treurig en mooi. Net zo mooi als de muziek in de Orfeo van Monteverdi.

Ach, wie weet schrijf ik er binnekort een ... nee geen log – wat een lelijk woord toch! – ik schrijf er binnenkort een stukje over. Dat is vooralsnog een betere typering.