Is het alweer acht jaar geleden? Nee, niet de Elfstedentocht, maar de geboorte van mijn zoon? Acht jaar! Het is onvoorstelbaar.

Hij is minstens zo blij als mijn vrouw en ik dat hij in juli een broertje of zusje krijgt. Toen we het hem vertelden liep hij de hele dag te zingen. Het leeftijdsverschil is misschien groot, maar daar is nu eenmaal niets aan te doen. Ik weet zelf hoe dat is: mijn broer is acht jaar ouder en mijn zus is elf jaar ouder. Leeftijd zegt niet zoveel over de mogelijkheid of 'de kinderen iets aan elkaar zullen hebben'. Mijn zoontje speelt gemakkelijk met kleintjes, vooral met zijn veel jongere nichtje.

Zelf vind ik het geweldig om het allemaal weer mee te maken. Het voelt bijna alsof we weer onze eerste kind krijgen. Mijn vrouw en ik kijken elkaar zo nu en dan aan: hoe ging dat ook alweer? Wat moeten we ook alweer allemaal regelen en in huis hebben. Onze eerste zorg is om ruimte te maken in huis. Er zal flink opgeruimd en verplaatst moeten worden. De tijd lijkt sneller te gaan dan acht jaar geleden.

Maar het grootste gevoelsmatige verschil vind ik toch wel dat ik niet vader hoef te worden: dat ben ik al. Het is één van de grootste keerpunten in mijn leven geweest. Door de geboorte van mijn zoon veranderde mijn leven enorm, ineens stond al mijn doen en laten ook in het teken van een verantwoordelijkheid voor een klein leventje. Die emotionele verandering kan ik moeilijk uitleggen aan anderen die zelf geen kinderen hebben. Ik heb het zelf als een verrijking ervaren, maar ik kan me best voorstellen dat jonge volwassenen voor dat grote onbekende leven als ouder terugschrikken. Je weet niet waar je aan begint en dat valt ook niet over te brengen. Het ouderschap zal ik overigens nooit idealiseren, maar spijt heb ik niet gehad. Ik kan me een leven zonder de aanwezigheid van mijn zoon niet meer voorstellen.

Straks zijn er twee kinderen in mijn leven, maar ik ervaar deze verandering vooralsnog als een minder groot verschil dan acht jaar geleden.