Ik ga een onsympathiek stukje schrijven dat realiseer ik me, maar het houdt me bezig. Die actie van giro555 komt mijn strot uit. Niet de actie, niet de noodzaak om geld in te zamelen, niet de hulp aan de mensen die het nodig hebben, maar het feit dat ik geen weblog kan openen of: giro555, dat ik geen andere site kan openen of: giro555, dat ik geen televisie kan aanzetten of: giro555, dat ik geen krant kan openslaan of: giro555, dat ik geen radio kan aanzetten of giro555, ik kan geen voet buiten de deur zetten of: giro555. Ja, nu weet ik het wel! En waarom? Werkt het geld inzamelen in Nederland zo slecht? Of willen we graag laten zien dat we meeleven, willen we zo graag meedelen in de positieve imagevorming die het rondbazuinen van giro555 oplevert. Kijk eens hoe ik meeleef (hoeveel aidsdoden per dag?), kijk eens hoe sociaal voelend ik ben (hoeveel doden in Darfur?), kijk mij nou eens (nog steeds bezetting en onderdrukking in Tibet). Grijpen we dit soort rampen aan om een kunstmatig saamhorigheidsgevoel te creëren? We bedenken een actie om geld bijelkaar te schrapen en sturen een e-mail naar de televisie, want misschien komen wij dan wel op teleivisie, dat zou leuk zijn! Weblogs op wit (nog steeds genocide in Rwanda), drie minuten stilte met z'n allen (Amerikanen martelen nog steeds krijgsgevangenen). De Amerikaanse regering komt er tenminste openlijk voor uit dat hun hulpactie hopelijk een positieve bijdrage levert aan het imago van Amerika in islamitische landen. Het is van een godsgeklaagd opportunisme, maar ze zijn tenminste voor één keer eerlijk in hun bedoelingen denk ik dan maar. Hoe eerlijk bent u? Hoe eerlijk ben ik?

Weet u, het interesseert me niet wie wat geeft en waarom. Ik ga er als vanzelfsprekend vanuit dat er zeer veel mensen geraakt zijn en wellicht geven wat in hun vermogen ligt, maar zoals ditmaal omgegaan wordt met deze ramp lijkt eerder op sociaal-emotioneel exibitionisme.