Nu ik aan het herstellen ben van een heftige buikgriep kom ik misschien toe aan het stokje dat Anneke me op 16 januari aanreikte.

1. Wat is de totale grootte aan muziekbestanden op je computer?
Deze vraag zegt veel over diegene die dit stokje begonnen is. Ik hecht niet veel waarde aan de hoeveelheid muziekbestanden op mijn computer. Het geeft me geen status. Ik download maar zelden muziek, een cd-brander heb ik niet. Maar goed, na een globaal optelsommetje kom ik op ruim 63 MB uit. Straks maar eens grote opruiming houden.

2. Wat is je laatst gekochte cd?
Dat vond ik ook nog moeilijk om te beantwoorden, want ik koop maar zelden cd's. Ik heb in mijn studietijd muziekwetenschappen zoveel muziek gekocht en gekopieerd dat ik merkte dat er toch wel een kritische grens zit aan een zinvolle muziekcollectie. Ik kan geobsedeerd zijn door een muziekstuk, het helemaal grijs draaien en er dan vervolgens jaren niet meer naar omkijken omdat er zich weer nieuwe liefdes en obsessies aandienen. Op een gegeven moment heb ik besloten dat het genoeg was. Er is een tijd geweest dat ik alleen nog maar cd's leende van de bibliotheek. Als ik die muziek wilde kopieren dan zocht ik een bandje uit dat al heel lang lag te verstoffen en werd deze overgenomen. Zo breidde ik mijn muziekverzameling niet uit, maar vernieuwde het voortdurend. Alleen als muziek een blijvende aandacht van mij vroeg werd de originele cd aangeschaft.

De laatste gekochte cd's (een doos met drie cd's) hoort wel een beetje bij dit verhaal. De opera Médée van Marc Antoine Charpentier (1643-1704) is de beste opera uit de Franse barok die ik ken. De uitvoering van Les Arts Florissants onder leiding van William Christie is ontzettend mooi: zeer levendig en theatraal.

Ik had deze opera al jaren op een aantal bandjes toen ik een aantal jaren geleden de cd's voor een zeer aantrekkelijk prijsje bij Scheltema in Amsterdam zag liggen (3 voor de prijs van 1 zeg maar). Ik aarzelde en kocht het niet. Waarom zou ik het kopen, de bandjes had ik al zo lang niet meer gedraaid. Toen ik uiteindelijk toch besloot de cd's toch te kopen waren ze natuurlijk al verkocht. Laatste exemplaar meneer.

Oktober vorig jaar ging ik vanuit mijn ouders winkelen met mijn vrouw in Leeuwarden. Ik had nieuwe schoenen nodig. We passeerden muziekhandel Poort en daar moest ik nog wel even naar binnen.

Muziekhandel Poort! Ik herinner me nog de tijd dat ik daar met mijn bijelkaar gespaarde zakgeld de opera's van Wagner kocht. De mevrouw die op de afdeling klassiek de scepter zwaaide vond dat wel vreemd zo'n jonge knul die geregeld dozen met vier à vijf lp's bestelde. Toen mijn moeder een keer voor mij de bestelling ophaalde werd er toch nog even geïnformeerd of dat allemaal wel in orde was.

Die mevrouw stond er niet meer, maar wel een jonge vrouw die haar dochter zou kunnen zijn. Ik had nog een cd-bon bij me, gekregen op mijn verjaardag. Tot mijn grote verbazing stond daar weer die doos met die opera van Charpentier. De twijfel sloeg weer toe, maar opnieuw liet ik ze staan. Later op die dag zou ik in een andere muziekhandel de cd-bon omzetten in de cd The nightly Disease van de band Madrugada, alwaar nog een bonus-cd aan vast zat The nightly Disease 2.

Maar goed, Médée liet me niet los. Uiteindelijk beschouw ik Charpentier toch als één van mijn favoriete componisten. Op 6 december schreef ik hier op mijn log over kerstmuziek van Charpentier en ik vond ineens dat die opera niet in mijn cd-collectie mocht ontbreken. Ik mailde mijn zus en zwager in Leeuwarden of ze alsjeblieft alsjeblieft zich voor mij naar muziekhandel Poort wilden spoeden om alsnog de cd's aan te schaffen. De volgende dag kreeg ik al het verlossende mailtje: het ligt bij ons op tafel.

Overigens gaan mijn cd-aankopen niet altijd zo moeizaam ...

3. Wat is letterlijk het laatst geluisterde nr voor je dit bericht las?
Dat is te lang geleden, geen idee. Daarnet zat ik te luisteren naar elektrieke muziek van de cd Quiet City van Pan American, het bleek op mijn harde schijf te staan en is niet eens zo oninteressant, ergens best mooi. Geen idee hoe ik eraan gekomen ben. Vast eens ergens gedownload met de bedoeling het later eens te beluisteren en vervolgens vergeten.

4. Geef 4 nrs door die je heel vaak beluistert of die veel voor je betekenen.
De moeilijkheid met dit verzoek is dat ik bij 'nrs' eerder aan popmuziek denk dan aan andere genres en mijn liefde voor muziek kent geen genregrenzen. Bovendien zijn er ontzettend veel muzieken die iets voor me betekenen of betekent hebben. Mijn keuze is noodgedwongen willekeurig (alhoewel ...).

1. The Cure – The Figurehead van het album Pornography. Misschien niet helemaal willekeurig omdat ik ooit overwogen heb mijn log The Figurehead te noemen in plaats van jwl. Dat dat nummer mij nog steeds raakt komt door de herinneringen die ermee vervlochten zijn. De muziek werkt dan als een katalysator die een bepaalde tijd, een bepaalde herinnering terughaalt, een tijd waarin ik die muziek dan ook veel draaide. In dit geval ging het om het verlies van een bijzondere vriendschap dat ik eerder op deze log beschreven heb.

2. Alanis Morissette – Unsent van het album supposed former infatuation junkie. Ligt in het verlengde van de vorige. Het doet me altijd weer denken aan al die bijzondere mensen die ik ooit een tijd gekend heb, maar door wat voor reden dan ook uit het oog verloren ben. Er blijft bij mij die nieuwsgierigheid hoe het hen verder vergaan is.

3. Johann Sebastiaan Bach – Erbarme Dich uit de Mattheus Passie gezongen door Michael Chance in de opname onder leiding van John Eliot Gardiner. Gardiner is absoluut niet mijn Bach dirigent (dat is Philippe Herreweghe), ik vind het allemaal veel te theatraal en te extravert, vooral in zijn versie van de Mattheus. Maar juist in deze opname zit een parel die zo mooi is en het geloof in het Schone en het Goede elke keer weer een beetje voedt en dat is juist de vertolking van die beroemde aria Erbarme Dich door Michael Chance. Daar kan ik niet ongevoelig voor zijn.

4. Heinrich Ignaz Franz von Biber (1644-1704) – Passacaglia in g uit de Mystery Sonata gespeeld door Ryo Terakado op barokviool. Gespeeld door anderen vind ik het vaak minder mooi. Terakado speelt het zo rustig en etherisch, zo verstild. Eigen begrafenismuziek.
De klavecinist is Siebe Henstra (de voormalige leraar van mijn vrouw) en de gamba wordt bespeeld door Kaori Uemura. Het is helaas maar een kort fragment, maar genoeg om een idee te krijgen van die prachtige vioolklank.

5. Aan welke 3 personen geef jij het stokje door en waarom?
Ik zal eens proberen of de kijker Dagmar ook een luisterend oor heeft. Zij heeft toch één van de mooiste weblogs die er op het internet rondwaardt.

Verder mag iedereen opgelucht adem halen.