Als fans van Spongebob Squarepants moesten we natuurlijk naar de De Film. Gisteren was de grote dag. Mijn grote zoon had de film al gezien, want in de vakantie mocht hij met het dagverblijf mee naar de film. Wekenlang heeft hij moeite gedaan om niets te verraden en dat is 'm nog gelukt ook.

Het was een gezellige middag, maar de film viel tegen. O, ik heb gelachen om die gatige gele schreeuwlelijk, maar er ontbrak iets. Tekenend was de situatie na afloop: mijn zoon vroeg wat ik nu het leukste had gevonden aan de film en ik stond met mijn mond vol tanden. Ik moest toegeven dat er eigenlijk niets uitgesprongen was. Ergo, ik had me zo nu en dan een beetje gestoord aan de geforceerde oplossingen in het verhaal. Natuurlijk heb ik dát niet gezegd, maar het kostte moeite om geen greintje teleurstelling te laten blijken.

Misschien had ik te grote of een verkeerde verwachtingen van de film. Bij Spongebob zit het toch erg in de overdrijving tot in het absurde. Als er iets voortdurend ondergraven moet worden dan is het wel logica en conventies. Verwachtingen worden niet te lang opgebouwd en het liefst met een mokerslag de grond in geboord. Emoties worden zeer uitvergroot: Spongebob is of tenenkrommend optimistisch of lachwekkend verdrietig. Soms doet hij me in de verte denken aan die vaders van in de dertig die me een blijde gelukzalige glimlach hun kinderen per fiets naar school brengen, ambities zijn opgegeven, maar ze hebben het goed, want huisje boompje beestje en een baan waar ze het naar hun zin hebben dus moet er genoten worden van het leven en waar kun je nu het meeste van genieten natuurlijk je kinderen en dan vooral ook Het Kind in jezelf ontdekken en dus fluitend en zingend de dag doorkomen 'ik ben er klaar voor ik ben er klaar voor'. Dat soort kortademig en aandoenlijk treurig optimisme. Ik heb daar zelf ook vaak last van als ik mijn zoon zingend op de fiets naar school breng. Ik hoor mijn zoon nogal eens zuchten: o god, gaat ie weer zingen.

Het zou allemaal kunnen. Misschien werkt die formule in korte afleveringen op de televisie, maar voor mij niet in een film. Toch heb ik me wel vermaakt, ik had alleen meer verwacht ... en misschien is dat wel hetgene waar juist de draak mee gestoken wordt. Ik trap er ook elke keer in.