Over twee weken mag ik een proefexamen doen. Heel spannend. Vandaag zei ik min of meer langs mijn neus weg dat ik het gevoel begon te krijgen wel eens met een rijbewijs achter het stuur te willen zitten. Dat ik het soms jammer vond dat dat nog niet kon, maar dat ik het wel zou willen dat ik het al kon.

Ik kan niet beoordelen of ik eraan toe ben, maar het rijden voelt goed de laatste tijd. Bovendien, die spanning voor zo'n les elke keer op vrijdag, daar baal ik elke keer erg van. Aan het einde van de les vraag ik me dan steeds af waar ik me druk over maakte.

Zullen we dan maar eens een examen gaan plannen, er zijn toch wachtlijsten. Ze overviel me er toch mee, ik had het nog niet verwacht. Op een haartje na rij je eigenlijk al prima, zei ze.

Driekwartier later belde ze me op. Of ik 15 april zou kunnen.

Vijftien april! Oef! Dan ga ik mijn eerste poging wagen om het rijbewijs te halen. Het is nog ver weg, maar ik krijg acuut de zenuwen. Gelukkig mag ik nog even aan het idee wennen. Er zijn tijden geweest dat ik dacht dat ik het nooit zou leren!