Anarchy is terror, the creed of bomb-throwing desperadoes wishing to pull down civilization. Anarchy is chaos, when law and order collapse and the destructive passions of man run riot. Anarchy is nihilism, the abandonment of all moral values and the twilight of reason. This is the spectre of anarchy that haunts the judge's bench and the government cabinet. In the popular imagination, in our everyday language, anarchy is associated with destruction and disobedience but also with relaxation and freedom. The anarchist finds good company, it seems, with the vandal, iconoclast, savage, brute, ruffian, hornet, viper, ogre, ghoul, wild beast, fiend, harpy and siren.

Zo begint Peter Marshall zijn onvolprezen boek Demanding the impossible. A history of anarchism. Dit 767 bladzijden tellende boek (paperback) is op vele vakanties meegeweest. Ik heb het nooit uit gekregen, toch heeft het boek me mateloos geboeid en me aan het denken gezet. Ook in mijn boekenkasten neemt het een bijzondere plek in: het is het meest verfomfaaide boek, alsof de buitenkant een uiting wil zijn van de binnenkant.