Het is heerlijk om weer zo'n boek te hebben. Zo'n boek dat voortdurend gelezen wil worden door mij. Dagboek van een lezer is na Een geschiedenis van het lezen het tweede boek van Alberto Manguel dat ik lees met grote liefde.

Ik weet niet waar het in zit. Misschien is het een enthousiasme voor het lezen en voor boeken die zo duidelijk naar voren komt. Niet een nadrukkelijk en opdringering enthousiasme, maar één met een vriendelijke glimlach. Ik kan me voorstellen dat andere lezers zich zouden kunnen storen aan het gestrooi met namen van auteurs en boeken, andere lezers zouden dat pretentieus, misschien zelfs wel arrogant kunnen vinden. In mijn ogen is het geen poging van Manguel om indruk te maken, maar zijn manier om zijn verhaal te vertellen. Het is prachtig hoe hij in dit dagboek zijn dagelijks leven verbindt met zijn lectuur en daarbij vrij associeert. Het is fragmentarisch, maar dat geeft mij als lezer de kans om zelf ruimte in te vullen. Zo zou ik ook wel over het lezen van boeken willen schrijven.

Het boek ontroert mij, alsof ik een ongedachte vriend heb gevonden met wie ik over mijn passie voor boeken en lezen kan praten. Ik besef dat dit een heel persoonlijke ervaring is.