Een zonnige ochtend. Ik zag twee meeuwen drijven op het stille water in de gracht. Het wit van de meeuwen tegen het zwart van het water. Ik verbeelde me dat ze terug keken.

Met sommige vrienden deel ik een kijk op de wereld. Met die vrienden kan ik eindeloos praten, het vieren van het feest der herkenning en me daarbij minder alleenzaam voelen. Dat feest had ik ook bij lezen van Manguel.

Manguel: 'Ik voel me ongemakkelijk als ik andermans boeken in huis heb. Ik wil ze ofwel houden, ofwel meteen terugbrengen. Geleende boeken hebben iets van bezoekers die te lang blijven hangen. Ze te lezen in de wetenschap dat ze niet van mij zijn, geeft me het gevoel van iets onafs, iets waarvan maar half te genieten is. Dat geldt ook voor bibliotheekboeken.'

Politiek voel ik me verwant met Femke Halsema. Ik loop daarmee niet te koop, want meestal krijg ik dan de reactie 'je stemt natuurlijk op haar omdat ze mooi is'. Ik stemde al op Halsema voordat ze een prominente positie had verworven binnen GroenLinks. Ooit had ik haar horen spreken op de radio – over haar vertrek bij de PvdA als ik me niet vergis – en toen al hoorde ik iemand die op een betere politieke manier wist te verwoorden wat ik zelf doorgaans ook vond. Sindsdien zocht ik haar op de lijst en kreeg ze mijn stem. Overigens lijkt me het ook geen goede reden om niet op iemand te stemmen omdat diegene mooi zou zijn.