Bosch en Duin 1986-1989 I (2)

Hoe we mijn piano op de eerste etage hebben gekregen via die trap is me nog steeds een raadsel. Eerst een klein stukje omhoog, dan een bocht naar links, weer een klein stukje, weer een bocht naar link. Vervolgens naar de andere kant lopen om daar weer een bocht naar links te maken.

Het hoge plafond maakte het tot een ruimtelijke studentenkamer. Aan ene lange kant was het schuine dak, waarbij aan beide kanten een kast was gebouwd. Tussen deze kasten paste mijn bed. Aan de andere kant een wastafel, mijn koelkast met daarop een elektrisch kookstel. Verder stond er een groot bureau dat ik leende van mevrouw Van der K. Zo'n ouderwets groot bureau, ik mis 'm soms nog! Een rookstoel die nog van mijn grootvader was geweest, een heerlijke leesstoel voor mij. Een boekenkast (later is er nog een bij gekomen). Een platenkastje met een stereo erboven op. Indertijd (we hebben het over 16 tot 18 jaar geleden) had ik nog geen computer, geen televisie en geen (mobiele) telefoon.

Naast mijn kamer was een toilet in een grote ruimte, zo groot dat er misschien ook nog wel een student te huisvesten viel. Een deur verder was een douche met een ouderwets bad, een bad op pootjes.

Het uitzicht uit mijn kamer was prachtig. Ik keek uit over de oprijlaan en bos. Soms speelden de eekhoorntjes in de boom voor mijn raam. Achter de luiken naast het raam zaten vogelnestjes die in het voorjaar in gebruik waren. Het waren van die ouderwetse ramen die je omhoog moest schuiven en die dan niet bleven zitten. Ik loste dat op met een stuk hout.

Het aangenaamste van deze kamer was de stilte en de alleenzaamheid. Ik moet toegeven dat dat niet altijd prettig was, maar ik kon er tot diep in de nacht ongestoord lezen, studeren, schrijven en componeren. Ik kon er piano spelen en muziek draaien wanneer ik maar wilde. Er kwam niemand en niemand wist mij er te vinden. Mevrouw Van der K. kwam nooit boven, de trappen waren te zwaar voor haar.

De andere studente was er zelden. Zij studeerde al meer dan tien jaar Italiaans en was bepaald niet goed snik. Aanvankelijk probeerde ze met me aan te pappen, maar toen ze merkte dat ik afstand hield begon ze te klagen bij mevrouw Van der K. Die nam dat allemaal ter kennisgeving aan, want die had al lang door dat E. niet helemaal spoorde. Zo was E. eens een weekend thuis en heeft ze het hele weekend geklaagd over geluidsoverlast. Ik zou mijn muziek te hard hebben gedraaid. Tranen, wanhoop, ze haalde alles uit de kast om mevrouw Van der K. te overtuigen dat ik probeerde haar weg te treiteren. Echter, ik was dat weekend daar niet geweest, maar in Friesland bij mijn ouders.

Soms kookte E. in de bijkeuken. Dan mikte ze allerlei groenten in een grote pan en dat liet ze dan de hele middag koken. Dat stonk verschrikkelijk. Ze at het op en had de eigenaardige gewoonte om 's nachts in de badkuip op pootjes de afwas te doen. Over geluidsoverlast gesproken! Volgens mevrouw Van der K. liep ze soms naakt in het huis rond als ik er niet was.

Op de tweede verdieping kwam eigenlijk nooit iemand, ik had er niets te zoeken. Mevr. Van der K. vroeg me een keer of ik daar eens wilde kijken want ze had het vermoeden dat E. daar ook kamers gebruikte. En dat deed ze. Alleen, ze verzamelde er appels! Kasten vol met appels!! Honderden appels!!! Wanneer ze die daar gebracht had, wat ze ermee deed, ik had geen idee.

Op een ochtend vond ik een brief onder mijn kamerdeur. E. verkondigde daarin op dramatische toon dat ze vluchtte naar een vriendin in België en dat ze voorlopig niet meer terugkwam. Het was natuurlijk allemaal mijn schuld. Ze is zeker een jaar weggeweest en toen ze ineens op een dag opdook was dat met een verhuiswagen.