Soms kan het goed zijn om met landen met verdachte regeringen relaties te blijven onderhouden. Je kan dan druk uitoefenen, in gesprek blijven en proberen zo'n regering een goed kant op te dirigeren. Maar waar ligt de grens?

Er is een grens overschreden wanneer deze relaties zo'n regering in stand houdt ten koste van de bevolking van zo'n land. Wanneer dictators 'gewoon' hun gang kunnen gaan omdat andere landen diplomatieke en economische relaties onderhouden met zo'n dictator.

Dat de Verenigde Staten een militaire basis heeft in Oezbekistan, dat wist ik wel. Dat Oezbekistan al jaren lijdt onder een weerzinwekkende dictator, dat wist ik niet. Het is toch erg merkwaardig dat de Verenigde Staten een kwalijk regime gebruikt om andere weerzinwekkende regimes ten val te brengen. Ik mag toch hopen dat Bush cs op diplomatiek niveau hun 'vriend' Karimov het vuur na aan de schenen legt.

Ronduit shockerend vind ik het bericht in de krant dat de Navo al jaren samen met Oezbekistan werkt aan een 'partnerschap voor vrede'. De Navo: een organisatie waar Nederland ook lid van is en waarvan een Nederlander voorzitter is. De Navo moet al jaren geweten hebben dat de Oezbeekse bevolking lijdt onder haar regering, dat ze een misdadig president steunt door relaties met deze klootzak te onderhouden. Zijn Saddam Hoesein en de Taliban ook niet op een dergelijke wijze 'groot' geworden?

Zou Oezbekistan olie hebben?