Ik had het me nog zo voorgenomen: ik houd me ver van die discussies over de Europese Grondwet. Toch trap ik er weer in en maak me weer druk. Reactie op reactie op reactie en waarom? Niet omdat ik anderen nu zonodig wil overtuigen. Integendeel. Misschien omdat ik wel eens zou willen horen: ik begrijp je keuze, maar ik denk er anders over. Dat zou namelijk prima zijn. Al die argumenten voor en tegen, ik heb ze nu zolangzamerhand allemaal wel gehoord en gelezen. Iedereen praat elkaar ook na, wat ook niet bevreemdend is gezien het omvangrijke van het onderwerp. Mijn reactie is dan steeds maar weer uitleggen waarom ik een andere keuze maak. Daar hoeft de ander het dan niet mee eens te zijn, maar ik zou soms zo graag willen weten waarom een ander dan een andere keuze maakt. Want argumenten kies je omdat ze voor jou wel of niet waardevol zijn, niet alleen omdat ze waar of onwaar zouden zijn. Soms geef je alleen maar meer gewicht aan het ene of het andere argument. Waarom iemand meer gewicht geeft aan het ene of andere argument, dát boeit mij. Het zegt iets over die persoon. Maar ik lees er zo zelden over en ik merk dat ik ook steeds in herhaling val. Dat is vermoeiend en als ik niet uitkijk maak ik me dan weer boos en word mijn toon harder. Dus: niet doen jwl. Niet mee bemoeien. Laat maar, zo verschrikkelijk belangrijk is het nu ook weer niet. Ook zo'n grondwet is uiteindelijk maar een zucht op de eeuwigheid.