1984. De VPRO vertoont een prachtige documentaire van Cherry Duyns: De Verzonkenen, over De laatste deur van Jeroen Brouwers. Ik spaar mijn zakgeld op om voor het eerst zo'n duur boek te kopen. Het boek maakt een grote indruk op mij. Ik neem me voor dat, als ik ooit zou gaan schrijven, ik zoals Brouwers zou willen schrijven: helder, precies, ingetogen.

Jaren later herhaalt de VPRO deze documentaire in de reeks Lotgevallen. Ik beschik dan over een videorecorder.

Vorige week vond ik de videoband terug. Opnieuw maakte de documentaire indruk, al viel het geluid door de slechte staat van de video soms weg. Hoe groot het verschil tussen Jeroen Brouwers en mij ook mag zijn, ergens voel ik verwantschap.

Shot van de werkkamer. Zomerlicht valt door het dakraam op de werktafel van de schrijver. Rook in het zonlicht.

De schrijver strijkt kleding van zijn kind. Stilte.

De schrijver op de rug gezien doet de afwas in de keuken. Stilte.

De schrijver schrijft aan zijn werktafel. Met gum worden een paar letters verwijderd. Concentratie.

Hulde aan Cherry Duyns. Hij durft beelden te laten zien die voor zich spreken. Zo worden ruimten en objecten personages in een verhaal, het verhaal dat Jeroen Brouwers wil vertellen.