Vanochtend las ik op de voorpagina van Trouw dat Frère Roger is doodgestoken.

Roger Schultz richtte in 1940 de protestantse gemeenschap Taizé op. Vaste lezers van mijn weblog weten dat Taizé in een periode in mijn leven een belangrijke plek heeft ingenomen. Niet alleen omdat ik door Taizé van mijn geloof ben afgestapt, maar ook door de mensen die ik daar heb ontmoet.

Ik heb Frère Roger nooit ontmoet. Ik ben wel in de gelegenheid geweest, maar ik heb hem niet willen ontmoeten. Niet alleen omdat mijn spreekvaardigheid Frans heel slecht is, maar vooral ook omdat ik zijn vrome wijze van geloven, zoals dat uit zijn teksten naar voren komt, niet kan delen. Ik vermoedde dat ik me ongemakkelijk zou voelen en niet mezelf zou kunnen zijn tijdens zo'n gesprek. Wel hoorde ik vaak zijn stem tijdens de kerkdiensten in Taizé en ook die stem irriteerde mij. In mijn beleving voldeed Frère Roger aan een clichébeeld van een charismatisch geestelijk leider en daar ben ik huiverig voor. Ik heb nooit gecontroleerd of dat beeld wel klopte. Was Frère Roger niet Taizé? Projecteerde ik mijn bezwaren tegen Taizé niet op deze man?

Taizé heeft sporen in mij achtergelaten. Eén van die sporen is de plek die stilte en meditatie innam in Taizé. Mijn gedachten zullen vandaag in stilte daar zijn.