Two lovers sat on a park bench with their bodies touching each other, holding hands in the moonlight.

There was silence between them. So profound was theire love for each other, they needed no words to express it. And so they sat in silence, on a park bench, with their bodies touching, holding hands in the moonlight.

Finally she spoke. "Do you love me, John?" she asked. "You know I love you, darling," he replied. "I love you more than tongue can tell. You are the light of my life, my sun, moon and stars. You are my everything. Without you I have no reason for being."

Again there was silence as the two lovers sat on a park bench, their bodies touching, holding hands in the moonlight. Once more she spoke. "How much do you love me, John?" she asked. He answered: "How much do I love you? Count the stars in the sky. Measure the waters of the oceans with a teaspoon. Number the grains of sand on the sea shore. Impossible, you say. Yes and it is just as impossible for me to say how much I love you.

"My love for you is higher than the heavens, deeper than Hades, and broader than the earth. It has no limits, no bounds. Everything must have an ending except my love for you."

There was more of silence as the two lovers sat on a park bench with their bodies touching, holding hands in the moonlight.

Once more her voice was heard. "Kiss me, John" she implored. And leaning over, he pressed his lips warmly to hers in fervent osculation...

Deze tekst komt voor in het laatste deel van de opera Einstein on the beach van Philip Glass (de tekst is van Samuel Johnson). Deze opera is zeer eigenaardig. Eindeloze kale motieven worden herhaald, herhaald en herhaald. Daarbij worden vooral elektrische orgels als instrumenten gebruikt. Elke emotie lijkt uit de muziek verbannen, alles is slechts voordracht. Toch vind ik het een buitengewoon intrigerend stuk (terwijl ik absoluut geen liefhebber ben van Philip Glass).

Glass behoort tot de minimalisten. Alhoewel elke componist uit de stroming er zijn eigen draai aan gaf, is herhaling van kleine muzikale motieven het meest opvallende aan deze componeertechniek. Desert Music van Steve Reich vond ik één van de meest geslaagde stukken uit deze stroming. Wat deze muziek spannend maakt zijn de kleine ritmische, harmonische en/of melodische verschuivingen die plaatsvinden. De luisteraar hoort steeds hetzelfde, maar bemerkt dat er toch iets verandert is. Deze kaalheid blijkt heel expressief te kunnen zijn. Misschien wel door een ongemerkt effect van deze muziek. In onze 'alledaagse' muziek die de klassieke harmonieleer als basis heeft, heeft elk akkoord een functie in het geheel. Deze functie blijkt uit de context. Onze oren geven doorgaans (onbewust) elk akkoord zijn vanzelfsprekendheid omdat het al of niet logisch volgt uit het vorige akkoord. Het nieuwe akkoord vindt zijn verklaring uit het voorgaande akkoord. Minimalistische muziek draait dit om: de luisteraar gaat zich afvragen wat er gaat veranderen en luistert vooruit. Wanneer komt nu de verandering en waar bestaat deze verandering uit? (Ik zou het 'bewegende bouwkunde' kunnen noemen.) Een componist kan hier eindeloos mee spelen.

De tekst van Johnson wordt in Einstein on the beach eveneens kaal voorgedragen door een mannelijke stem, alsof hij een gebruiksaanwijzing van een elektrisch apparaat voordraagt. Het contrast met de romantische tekst kan bijna niet groter. En toch ben ik elke keer ontroerd.