Moe, erg moe. En wanneer ik vele dagen moe ben, dan overvalt me zo nu en dan een gevoel van somberheid. Daar is geen directe reden voor, het sombere gevoel dient zich gewoon aan. Ik ben er niet ongelukkig door, in een melancholische vorm vind ik het zelfs een mooi gevoel. Literatuur en muziek gaan er nog beter door spreken. Zo wordt het boek van Sebald een roes, waardoor de mensen en de wereld tijdens het lezen schimmen worden, er treedt een verstilling op. Je zou het meditatief kunnen noemen, ware het niet, dat dat woord hier een ongepaste religieuze bijklank heeft.

Dat is het positieve aan sensitiviteit: de zintuigen staan ook meer open voor al datgene wat mooi is. Dat kan troostend zijn, dat kan een mens gelukkig maken.