Drie maanden alweer, wat gaat de tijd toch snel voorbij! Vanochtend kon ik hem uit bed halen. Soms ligt hij dan al wat te pruttelen. Als ik het licht in zijn kamer aan doe gaan de ogen open, een grote gaap met de armpjes gestrekt naar boven en dan een grote glimlach. Kijk niet zo verliefd naar je zoon, zegt me vrouw wel eens glimlachend. Maar wat is er mooier dan een dag beginnen met zo'n stralende blik! Terwijl ik hem een schone luier geef hebben we al een heel gesprek. Fanatiek probeert hij allerlei geluidjes te imiteren. Helaas kan ik vaak niet lang meer blijven, ik moet een trein halen. Het is moeilijk afscheid nemen als ik dan zo'n verbouwereerde blik zie die me blijft volgen totdat de deur helemaal dicht is, een blik die lijkt te zeggen 'je gaat toch niet weg hè?'