Enige tijd geleden kreeg ik een nieuwe pc op mijn werk. De oude pc en beeldscherm mocht ik voor een symbolisch bedrag overnemen. Dat wilde ik wel, een mooi apparaatje voor mijn grote zoon op zijn kamer. Alleen, hoe krijg je zo'n ding thuis als thuis in Utrecht is en werk in het centrum van Amsterdam. Een pc en een beeldscherm meenemen in het openbaar vervoer zag ik niet zitten. Mijn vrouw is veel ervarener en vaardiger met de auto, maar die zag het niet zitten met de auto in Amsterdam (bovendien: het speelde in de tijd dat ze zwanger was en later kraamvrouw). Eind juli haalde ik mijn rijbewijs, maar ik durfde mezelf ook niet in het diepe te gooien. Allerlei alternatieven passeerden de revue, maar uiteindelijk – plannetje nummer zoveel – zou ik met de auto en grote zoon op mijn vrije dag, de vrijdag, in de herfstvakantie de pc ophalen. Vandaag dus. Dagen heb ik lopen zenuwen, de route honderd maal op de kaart bekeken, iedereen aan zijn/haar kop gezeurd over hoe ik spannend ik het allemaal wel niet vond. Vanochtend bracht ik eerst mijn vrouw naar haar werk en kleine zoon naar het kinderdagverblijf (werk en kinderdagverblijf zijn overigens hetzelfde) en na de spits ben ik dan met mijn zoon de A2 opgedraaid in de zoveelste stortregen.

Ach, wat zal ik zeggen. Peuleschil ... oeps ... peulenschil hoor, zo'n ritje naar Amsterdam. Waar maakt een mens zich druk over, er is helemaal niks aan. Beetje file op de terugweg, maar verder ... dat doe ik zo nog een keer als het zou moeten. Desnoods met mijn ogen dicht.