Ik moest denken aan mijn vroegere vriend P. P. ging met de auto in de weekenden vanuit Zeist naar Enschede en weer terug, hij had daar een vriendin. Meestal kwam hij zondagavond laat weer terug. Hij moest lachen om mijn vraag of hij het niet vervelend vond om zo laat door de beginnende nacht nog zo'n afstand te moeten rijden. Nee, integendeel, hij vond het geweldig om zo in het donker over de snelwegen te rijden.

Afgelopen zaterdagavond reed ik de eerste keer in het donker, van Leeuwarden naar Utrecht, door de polders. Ik moest aan P. denken en ik moest glimlachen. Mijn vrouw en twee zonen waren ondertussen diep in slaap. Honderdtwintig kilometer per uur, een zwarte wereld, witte lijnen op de weg en drie slapende mensen om me heen: het was vreemd geruststellend.