Met M. gaat het goed. Vlak voordat hij vier maanden was had hij het omrollen ontdekt. Lekker van rug naar buik en dan het hoofd omhoog en dan fijn de wereld rondkijken. Maar ja, vermoeiend is het wel voor hem en hoe rol je nu terug?

Ondertussen is hij al bijna vijf maanden en het omrollen is nog steeds zijn grote passie, maar hij weet nog niet zo goed wat hij er verder mee moet. Kruipen, dat wil meneer, kruipen. Beentjes heen en weer, kontje omhoog en gefrustreerd raken dat het niet lukt. Ik zie het met argusogen aan. Leuk hoor zo'n vlotte kruipende baby, maar hoe voed je zo'n kleintje nu op als hij straks al gaat kruipen? Wel een beetje jong nog.

Maar het is heerlijk om met hem te babbelen. En maar lachen, soms ben ik wel eens bang dat zijn mondje voor altijd open blijft staan. Het mooiste wat er is: thuis komen, M. zien en een stralende glimlach krijgen.