Wat ben ik soms toch een sentimentele zak. Gisteravond las ik de laatste hoofdstukken uit Kruistocht in spijkerbroek voor aan S. Ik kreeg tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel. Niet erg handig als je aan het voorlezen bent. Soms leef ik me misschien wel wat teveel in. Bij boeken en films is dat niet zo erg, maar het lezen van een krant wordt op deze manier een kwelling.