Het boek waar ik 27 september over schreef heb ik ondertussen met veel plezier gelezen: Rood Kwik van Alwin van Ee. Ik was er erg nieuwsgierig naar, omdat ik de schrijver ervan een tijdlang gekend heb.

Een "Exotische thriller in de beste Nederlandse traditie." - Tomas Ross staat er op de omslag. Nu ben ik niet de aangewezen persoon om daar over te oordelen: dit boek is het eerste boek in het genre thriller wat ik ooit gelezen heb. Toch zou ik het geen thriller willen noemen, daarvoor vind ik het niet spannend genoeg. Dat ik het boek heb uitgelezen komt eerder door mijn nieuwsgierigheid dan door de vermeende spanning. Voor mij was dat genoeg.

Een groot gedeelte van het boek speelt zich af op Cuba. De beschrijving van de zoektocht van de hoofdpersoon deed me zo nu en dan aan een reisgids denken. Daarnaast ontmoet de hoofdpersoon allerlei Cubanen en het zijn deze ontmoetingen die ik mooi vond om te lezen.

De rest van het boek speelt zich voornamelijk af in mijn woonplaats Utrecht en dat is het feest der herkenning. Sommig anecdotes zoals die bij kapper Memet in de Amsterdamsestraatweg herken ik uit de tijd dat ik contact had met Alwin. Ook hier allerlei wetenswaardigheden rond bekende locaties die het boek voor mij erg aantrekkelijk maakt.

Alwin heeft geen grootse opvallende schrijfstijl, maar misschien is het hem daar ook niet om te doen. Uit een interview met Alwin (te lezen op zijn website) blijkt, dat het hem vooral gaat om entertainment. Daar is hij goed in geslaagd, het boek is absoluut geen gortdroge politieroman geworden. Zijn humor is subtiel, raak en zeer vermakelijk. Het verhaal krijgt de functie van een kapstok waar hij zijn verhalen over de mensen op Cuba en de belevenissen in Utrecht kan ophangen. Dat betekent dat de verwachtingen die het citaat van Tomas Ross wekt tijdens het lezen moeten worden bijgesteld en ik weet niet of iedereen daartoe bereid is.

Alwin van Ee kan absoluut schrijven en verhalen vertellen. Ik ben dan ook zeer nieuwsgierig naar zijn volgende boek. Wellicht weet hij me langzaam maar zeker te verleiden tot de misdaadroman!

Ondertussen ben ik alweer in een geheel ander boek bezig, eveneens een boek dat ik niet snel zelf gekozen zou hebben. Hoe ik op dit boek gekomen ben laat ik even in het midden. Je komt niet weg uit Hollywood van Maartje Duin is anders van toon dan het boek van Alwin, maar met zeker zoveel humor en mooie observaties. Zelfspot en een talent om de mensen die ze ontmoet in het verre Los Angeles te typeren, maken het boek tot een boeiend verslag van een wereld die enerzijds zo op de onze lijkt, maar anderzijds verschrikkelijk anders is. Ik kan het alleen maar aanbevelen en wie weet kom ik er binnenkort nog eens op terug.