Het Toernooi is voor mij niet bijzonder succesvol verlopen. Deels kwam dat omdat ik qua speelsterkte absoluut de underdog van het viertal was, deels kwam dat, omdat ik in de weekend last had van een pijnlijk fysiek ongemak. Laat ik zeggen: ik wist niet wat het inhield, maar nu weet ik wat aambeien zijn ... Weinig geslapen, veel pijnstillers. Gelukkig waren de stoelen van hard kunststof, zo kon ik de pijn wat wegdrukken.

Toch heb ik drie goede partijen gespeeld. Vrijdagavond had ik kansen, maar die vervlogen na vier uur spelen. Ik was niet meer allert, maakte een ernstige fout en gaf op.

De tweede partij met zwart verliep ronduit goed. Ik stond gewonnen toen ik opnieuw in het vierde uur een fout maakte en moest berusten in remise.

In de derde partij kwam ik na 21 zetten eveneens gewonnen te staan. "Ditmaal maak je het wel af hè" zei mijn tegenstander bemoedigend. In plaats daarvan heb ik hem remise aangeboden. Ik was daas van de pijnstiller en een slapeloze nacht, ik zag het niet meer zitten om nog een lange zit te maken en de partij tot winst te leiden daarbij nog allerlei valkuilen omzeilend. Mijn tegenstander toonde alle begrip en werd door deze remise zelfs nog tweede (en dus een prijs). Ik ben daarentegen laatste geworden met slechts twee remises.

Ik ben tevreden over mijn spel. Tegen drie sterkere tegenstanders heb ik kansen gehad en beter gestaan. 't Is alleen jammer dat ik niet fit was.