Ik moest tegen de oude zeurpiet. Dat mannetje dat op ledenvergaderingen altijd de verkeerde vragen stelt en vervolgens eindeloos zijn riedeltje afdraait. Altijd maar weer de bekende zielige kleinburgerlijke standpuntjes met zo'n stemmetje van 'hoor je wel hoe oud en zielig ik ben?'. Nooit heb ik van de oude zeur kunnen winnen. Hoe hij het toch elke keer weer flikte om me een remise te ontfutselen was me een raadsel.

Tot gisteravond. Of het nu kwam omdat mijn zoon een paar tafels verder met fris en vrolijk spel ten onder ging tegen een veel betere tegenstandster. Of het nu kwam omdat ik gistermiddag loeihard op mijn walkman naar The Helsinki Concert (You can't do that on stage anymore, volume 2) van Frank Zappa had zitten luisteren. Ik weet het niet, maar ditmaal had ik die oude zeikerd in no time op de knieën. Ha eindelijk! Triomf!