Waarde R.

Dank voor alle brieven die je me gestuurd hebt! Ik heb ze met veel plezier gelezen. Het doet me goed te vernemen dat het je onder omstandigheden goed gaat. De laatste tijd zijn mijn gedachten vaak bij je.

Wel heb ik me verbaasd over de rust in je brieven. Of moet ik schrijven: berusting? Waar is de raaskal gebleven? Waar is die man die opriep om de barricades te beklimmen, wilde vechten voor een omwenteling in de maatschappij? Dat alles met de mond natuurlijk, niet met wapens. Maar nu lijkt het wel alsof je zelfs met je mond zwijgt en alleen zo nu en dan op papier spreekt. En waarover? Het gaat niet meer om idealisme, maar om het er maar het beste van te maken in deze wereld. Wat is het R.? Worden we ouder? Bedeesder? Is het teleurstelling of zijn het de verplichtingen die ons afhouden van hoger honing?

Wat mezelf betreft: wie eenmaal vader is, weet dat hij verantwoordelijkheden heeft. Maar afgezien daarvan: ik heb nooit de hang naar revolutie gehad. Ik heb het gehoopt, maar niet verwacht. Ook dat hele idee om 'het goede voorbeeld te geven' heb ik verlaten. Hoe zou ik kunnen weten wat dan het goede voorbeeld is? En wat goed voor mij is, zou dat goed voor een ander zijn? Ik heb niet de illusie dat ik enige invloed zou kunnen hebben op gedrag en gedachten van anderen. Misschien op dat van mijn kinderen, maar ook dat is op lange termijn ongewis. Ooit komt de tijd dat ze honderdtachtig graden kunnen draaien, hun vader de rug kunnen laten zien en hun eigen weg gaan. Heb ik dat zelf niet gedaan ten opzichte van mijn eigen vader? Nee, ik hoop mijn kinderen zelfvertrouwen mee te geven. Ik hoop dat ze op een voor henzelf acceptabele manier eigen keuzes kunnen maken, al zouden het mijn keuzes niet zijn.

Soms doe ik 's ochtends de deur naar buiten open en denk: want is dit voor wereld die ik nu betreed? Kom ik van een andere planeet? Wat doe ik hier? Wat is dit toch voor een wereld waar mensen samendrommen in stadions, niet om een dictator toe te juichen, niet alleen om volwassen mannen achter een balletje aan te zien rennen, maar om de laatste eer aan een doodskist te brengen? Er is niets mis met middelmatigheid, er is zelfs niets mis met domheid, maar wat is het toch dat dit soort massagedrag mij zo somber maakt? Wie kan mij uitleggen waarom een wandeling door winkelstraten met al die chagrijnige en ontevreden mensen die hun welvaart in plastic zakken voortsjouwen bij mij een behoefte doet ontstaan om te vluchten? Weg van hier! Maar waarom heb ík dat en waarom hebben die mensen dat niet?

Ik kan niet zoals jij vluchten naar een ver land en me verstoppen in een huis op een berghelling en mezelf onderdompelen in louter hoogstaande literatuur en filosofie. Ondanks alle afschuw van de wereld waarin ik leef is er ook een nieuwsgierigheid naar het 'waarom'. Waarom kiezen mensen juist in een wereld van luxe en welvaart voor een leven dat niet hun eigen keuze is. Waarom kiezen zij een leven dat voorgeleeft wordt op de televisie, in films en soaps. Wat is nog vrijheid van keuze als mensen alleen maar slaafs achter de laatste mode en hebbedingetjes aan rennen? Waar is nog aristocratie van geest als mensen zich laten verleiden door volksmenners met charisma? Waar is nog authenticiteit, wie durft er nog maskers af te zetten? Wie kiest er nog voor waarachtigheid en schoonheid? Voor waarheid desnoods?

Ach, het is van alle tijden. Misschien moet ik het leven inderdaad zien als een spel. De regels en de buitenkant veranderen voortdurend, maar de kern blijft hetzelfde. Het is vechten tegen de bierkaai. Ik kan hier schrijven wat ik wil. Ik kan enthousiast doen over literatuur en muziek, het heeft geen enkele zin. Sommigen zullen het aardig vinden om erover te lezen, maar alleen omdat zij die liefde herkennen. Verder zal het niemand verleiden om eens anders tegen de wereld aan te kijken. Waarom zouden ze? Webloggen is preken voor eigen parochie. De mensen met voldoende inkomen, een dak boven hun hoofd en liefde en aandacht in hun omgeving zijn zelfgenoemzaam R., die hebben mijn geouwehoer niet echt nodig. Het is een leuk tijdverdrijf (en je weet wat ik van het woord 'leuk' vind!).

Ooit zal deze tijd wellicht omschreven worden als het tweede tijdperk van de donkere Middeleeuwen. Men zal zich verbazen over hoeveel aanhangers de materialistische godsdienst zonder god – het kapitalisme; ook wel: liberale markteconomie – had. Men zal zich verbazen met hoeveel gemak de postmoderne mens de aarde verziekt. Zoals de blikken in het eerste tijdperk van de donkere Middeleeuwen gericht waren op God, zo zijn de huidige blikken slechts gericht op de beurskoersen en sportuitslagen. Ik heb niet de moed om tegen het kapitalistisch fundamentalisme te strijden. Aan het mechaniek van behoeften creëeren en behoeften bevredigen kan ik mijzelf namelijk ook niet onttrekken. Dus probeer ik mijn maatschappelijke plichten te doen en te genieten van het samen-zijn met vrouw en kinderen. Ik probeer een vriend voor vrienden te zijn en speel zo nu en dan een zinloos partijtje schaak. En humor, R., humor. Laat ons lachen! Heel hard.

Houdt moed!

jwl